salam parisa joooon

albate yasaman jan migan az tarafe ishon omadan inja!!!!

salam azizam
neveshtehaton kheily shabihe yeki az azaye ghadimie twite
mer30

تنش، لبش، لبه های شکسته ی تیزی، که من ته ِ کلمات شکسته دارم داشت

شبیه یک چمدان ِ مچاله در زندان، شبیه لرزیدن در میان تابستان

بدون ِ حرف، بدون ِ شروع یا پایان، نشسته بود پر از مُردگی کنارم داشت ↓

گذشته های خودم را مرور می کرد و، نگاهش از ته ِ مغزم عبور می کرد و

گرفته بود مرا از تو دووور می کرد و... دو جای پای گِلی توی روزگارم داشت

مسیر رو به عقب بود، رو به عصر حجر،

عقب عقب بالا رفت پلّه هایی را

که می رسید به سقفی بدون ِ در در خود،

که چند آجر ِ لق، کج، در انتظارم داشت

خرابه های تنی تکّه تکّه تویم بود، و بغض سنگی یک عمر در گلویم بود

دو چشم شیشه ای خیس روبرویم بود، که نقش پنجره ای باز در فرارم داشت

فرار کرد زنی از ردیف ِ داشته ام، از آن دری که به پایان خود گذاشته ام

ردیف مین ها را در اتاق کاشته ام... که انفجار، گـُلی بود که بهارم داشت...

---
فاطمه اختصاری

پیشانیم سرخ شده

از بس، دست شرم محکم کوبیده ام.

جای پیشانی من

جای نانِ گرسنه ایست

که در سفره ی ما بیات می شود

جای واکسِ پسر بچه ایست

که خاک کفشهایم

خانواده اش را از خجالت در می آورد.

جای یک دختر گل فروش است

که گلهایش را معشوقه ام هرگز نخواهد فهمید

جای آه های مادرییست

که در ، میدانِ آغوشِ قصاب محل

نقشه ی شام بچه هایش را میکشد

جای دستیست که کاری از دستش نمی آید

جای پیشانی من

سرخ است!

سرخی که آبروی برنیامدنش را هم نمیتواند حفظ کند




*حمید طاهری