خفته با آغوش باز
دستی در کابوس زخم می خورد
دستی در رویا فرو می رود
به زانوانم پناه نبرده ام
چون نور با غبار
دو پاره ام

مارهایت بر ساق های برهنه نیش میزنند
تمنایم در رگ
ببین چگونه خون مسموم میشود!

امشب
بمیرانم و بر خاک بگذار
از خاکم برگیر
و بر انگشت بنشان
گلی سرخ بر پهلوهایم بدران
و تیزی خارهایش را
مرزهای سرزمینت قرار ده!

من با تو سفر کرده ام
پیراهنم در باد
این جام که تهی ست
پس من چگونه مست می رقصم ؟

نگاهت بر بلندای من درخشید
دهان گشودم
و نور مرا نوشید
دهانت گرم است
و شیرینی میوه ای نوبرانه
به دندان هایت هدیه میشود!

من آذرخشم
حریقی در دشت سینه ات
تو ابر باش و ببار
بارانی که خیال بازآمدن ندارد!


نگین آذر