وقتی اولین بار چشمم به چشمت افتاد ... گفتم ای دیوونه دل قرعه به اسمت افتاد

وقتی اولین بار چشمم به چشمت افتاد ...گفتم اونی که خدا باید بهت بده داد

حالا همه وجودم سرشار از ترانه است .... حالا تموم حرفام حرفهای عاشقانه است

میدونم اولین عشق رنگ بهارو داره ... بارون تند احساس هر لحظه ای میباره

وقتی که دل جوونه حساس و مهربونه... از عشق و بیقراری داره هزار نشونه

همش از این میترسم نکنه که یاری داری ... من باشم و بجز من چشم انتظاری داری

کاشکی میشد عزیزم حقیقت رو بدونم ... اگه برای دیگری دل بیقراری داری

حالا همه وجودم سرشار از ترانه است .... حالا تموم حرفام حرفهای عاشقانه است

همش از این میترسم نکنه که یاری داری ... من باشم و بجز من چشم انتظاری داری

کاشکی میشد عزیزم حقیقت رو بدونم ... اگه برای دیگری دل بیقراری داری

حالا همه وجودم سرشار از ترانه است .... حالا تموم حرفام حرفهای عاشقانه است

سلام

مَسخ (به آلمانی: Die Verwandlung) رمان کوتاهی از فرانتس کافکا است که در پاییز ۱۹۱۲ نوشته شده و در اکتبر ۱۹۱۵ (میلادی) در لایپزیگ به چاپ رسید.

مسخ سر گذشت انسانیست که تا وقتی می‌توانست فردی مثمر ثمر برای خانواده خود باشد و در رفع نیازهای آنان بکوشد، برای آنان عزیز و دوست داشتنی است. اما همین که به دلایلی دچار از کار افتادگی می گردد و دیگر قادر تامین مایحتاج خانواده نیست، نه تنها عزت و احترام خود را از دست می‌دهد بلکه به مرور به موجودی بی‌مصرف، مورد تنفر خانواده و حتی مضر تنزل پیدا می کند. این خانواده سمبل جامعه‌ایست که نسبت به افراد ضعیف و ناتوان بی‌رحم است و آنها را مضر و مخل برای خود میبینند و از انسان‌هایی فرصت انجام کوچکترین کارها را دریغ می‌کند که شاید بتوانند منشا کارهای بزرگ در آینده شوند. انسان رمان مسخ انسانیست که جامعه او را طرد کرده و او ناخواسته به گوشه تنهایی پناه برده و بدون اینکه آزاری برای دیگران و جامعه داشته باشد، جامعه قادر به تحمل موجود بی‌آزاری چون او نیست. هر لحظه زندگی برای او و اطرافیانش غیر قابل تحملتر می‌شود تا جایی که دیگران و حتی خود او نیز، از سر شوق، لحظه‌ها را برای رسیدن به مرگ می شمارند.

ولادیمیر ناباکوف در مورد این داستان گفته است: «اگر کسی مسخ کافکا را چیزی بیش از یک خیال پردازی حشره‌ شناسانه بداند به او تبریک می‌گویم چون به صف خوانندگان خوب و بزرگ پیوسته است.»

من از روز ازل، ديوانه بودم

ديوانه روي تو، سرگشته کوي تو


سرخوش از باده ي، مستانه بودم


در عشق و مستي، افسانه بودم


نالان از تو شد چنگ و عود من


تار موي تو، تار و پود من


بي باده مدهوشم ~ ساغر نوشم



ز چشمه نوش تو


مستي دهد ما را ~ گل رخسارا!



بهار آغوش تو


چو به ما نگري ~ غم دل ببري



کز باده نوشين تري


سوزم همچون گل، از سوداي دل


دل، رسواي تو، من رسواي دل


گرچه به خاک و خون ~ کشيدي مرا



روزي که ديدي مرا


باز آ که در شام غمم



صبح اميدي مرا ~ صبح اميدي مرا


» ترانه سرا : ( رهي معيري )


» آهنگساز : ( مرتضي محجوبي