بمان با من...


در اين بحبوحه ي غم


در اين دنياي دلهاي نمادين


كه در آن عاطفه جايي ندارد


و احساس از خودش هم هست خالي!


بمان ...


تا آرزو رنگي بگيرد....


براي حس تاريك نگاهم


براي بارش باران اميد


مبادا دلخوشي هايم بميرد


بمان...


تا يك بهانه بشكفد باز


براي كوچ زيباي پرستو


براي رویش يك آشيانه


به جنس خاطره ازلحظه اي دور


بمان ...


تا من به شوق بودن تو


بمانم زنده دردنياي عشقت


ببينم مردن دلواپسي را


از افسون وجود پرزمهرت


بمان با من....

درد دل که می کنی با آدم ها
ضعف هایت را... درد هایت را
می گذاری توی سینی و
تعارف می زنی به آدم ها
تا هر کدام که بخواهند را بردارند
تیز کنند
تیغ کنند
بزنند به روحت
به تنت
................................................
علیرضا باقی

یک روز تو را
و تمام ِ این همه خاطره ای که از خود در من به جا گذاشته ای را
یکجا
آتش خواهم زد
خدا را چه دیده ای ؟
شاید
لهیبِ شعله های اش
تن ِ سرمازده ام که بی گرمی ِ آغوش ِ تو مانده است را
گرم کند... !

اره واقعا..حس قشنگیه

Sms-tak!....baran to k ashegh nabudi

نزدیکتر ایستاده ای به من , اما من
هر چقدر
دستم را دراز می کنم
به تو نمی رسد...
آه از این دیوارهای ِ شیشه ای سر به فلک کشیده ی بلندِ غرور
که جز به دوری مان رضا نمی دهند !!!
روزنه ای باید
برایِ لمس ِ دستانت
روزنه ای هر چند کوچک
هر چند , سخت
باید بگردم
پیدا کنم
شاید هنوز هم بشود دستت را گرفت ... !