روز اول به خود گفتم دیگرش هرگز نخواهم دید
روز دوم باز میگفتم لیک با اندوه و با تردید
روز سوم هم گذشت اما بر سر پیمان خود بودم
ظلمت زندان مرا میکشت باز زندانبان خود بودم
آن من دیوانه عاصی در درونم های وهو میکرد
پشت بر دیوارها میکوفت روزنی را جست و جو میکرد
میشنیدم نیمه شب در خواب های های گریه هایش را
در صدایم گوش میکرد درد سیال صدایش را
شرمگین میخواندمش برخویش" از چه بیهوده گریانی؟ "
درمیان گریه می نالید "دوستش دارم نمیدانی؟ "
روزها رفنتد ومن دیگر خود نمیدانم کدامینم
ان من سر سخت دیروزم یا من مغلوب دیرینم؟
بگذرم اگر از سر پیمان میکشد این غم دگر بارم
مینشینم شاید او آید عاقبت روزی به دیدارم

یکی قبلا همین پست رو داده بود گفته بود 100 گرم ، یکی هم گفته بود 20 گرم !
این گرمشو کی تعیین میکنه ؟

اکنون که میل دوست به با من نشستن است

تقدیر من چو گرد به دامن نشستن است



شوق فناست یا عطش وصل؟! هرچه هست

چون آب بر حرارت آهن نشستن است



من سربلند غیرت خویشم در این مصاف

تیغ رقیب لایق بر تن نشستن است



طوفان اگر فرو بنشیند عجیب نیست

پایان بی‌دلیل دویدن، نشستن است



در راه عشق، تکیه به تدبیر عقل خویش

با چتر زیر سایه‌ی بهمن نشستن است



فاضل نظری

سلااااااااااام