ه كوچه هاي شهر تو...
نسيم مي بَرَد مرا...

كنار درب خانه ات ...
و پچ پچ پرنده ها ...

دوباره لمس مي كنم ...
درخت خانه ي تو را...

و طعم ميوه هاي غم ...
و شاخه هاي مرده را ...

اتاق سبز رنگ تو ...
اشاره هاي تا به تا ...

دوباره چشم روشنت ...
نرو ، بمان ، بيا ! بيا ...

و پنجره گشوده شد ...
شروع بزم ما دو تا ...

تو آنطرف ، من اينطرف ...
و پنجره ميان ما ...

دوباره بوسه هاي تو...
يكي يكي ، دوتا دوتا ...

هجوم اشك شوق تو ...
و بغض هاي بي صدا ...

دلم چه ساده مي شود...
اسير دست واژه ها ...

دوباره پرس و جو نكن ...
نگو چرا ؟ نگو چرا ؟!

كه اين نسيم رهگذر ...
رحم نمي كند به ما ...

به سمت خانه ي خودم ...
شبانه مي برد مرا ...

و مي رسم به خانه ام ...
و انتهاي ماجرا ...

همه به خواب رفته اند ...
به جز من و ستاره ها ...
...
_________________

تو را از دست دادم، آی آدم‌های بعد از تو!
چه کوچک می‌نماید پیش تو، غم‌های بعد از تو

تو را از دست دادم، تو چه خواهی کرد بعد از من؟
چه خواهم کرد بی تو، با چه خواهم‌های بعد از تو؟

تو را از دست... ؛* دادم از همین زخم است، می‌بینی؟
دهانش را نمی‌بندند مرهم‌های بعد از تو

«تو را از یاد خواهم برد کم‌کم» ، بارها گفتم
به خود کی می‌رسم اما به کم‌کم‌های بعد از تو؟

بیا، برگرد، با هم گاه... با هم راه... با هم...، آه!
مرا دور از تو خواهد کشت «با هم»های بعد از تو