ای مصور صورت یار مرا بی ناز کش...
چون به نازش میرسی بگذار من ، خود میکشم....

زاری می‌کن چو دل ندادی
تا دل ندهند کارزاری است

دل کیست شکار خاص شاه است
شاه از پی او به دوستداری است

شاهی که همه جهانش ملک است
در دشت ز بهر یک شکاری است

جانا بر تو قرار آن راست
کز عشق تو عین بی‌قراری است

آن را که گرفت عشق تو نیست
در معرض صد گرفتکاری است

وآن است عزیز در دو عالم
کز عشق تو در هزار خواری است

هر بی‌خبری که قدر عشقت
می‌نشناسد ز خاکساری است

وانکس که شناخت خردهٔ عشق
هر خردهٔ او بزرگواری است

پروانهٔ توست جان عطار
زان است که غرق جان سپاری است

شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد
گرهمان بر سرخونریزی مایی ، بازآ

کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی
وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ

رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان
جان من اینهمه بی رحم چرایی؟! بازآ

وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی!
گرچه مستوجب سد گونه جفایی، بازآ

کدام تکه‌ی جهان....
ما را تنها برای چند روز...
دوباره به هم می‌رساند...
تا خطوط تازه‌ی شعر را آواز بخوانیم...
تا دوباره پرواز را بیاموزیم...
تا گذشته‌ی فراموش‌کار را....
به یاد آوریم....
تا دوباره همدیگر را...
بدرود بگوییم....................!!!

روز آوسلِندر