سلام جناب علی بابا ! خوبید ؟ سلامتید ؟

در بغل شیشه وُ در دستْ قدح، در برْ چنگ
چشم بد دور که بسیار بساز آمده‌ای!
بگذر از ناز و برون آی ز پیراهنِ شرم
که عجب تنگ در آغوش نیاز آمده‌ای
می بده، می بستان، دست بزن پای بکوب
به خرابات نه از بهر نماز آمده‌ای
آنقدر باش که من از سر جان برخیزم
چون به غمخانه‌ام ای بنده نواز آمده‌ای
چون نفس سوختگان می‌رسی ای باد صبا
می‌توان یافت کزان زلف دراز آمده‌ای
چون نگردد دل صائب ز تماشای تو آب؟
که به رخساره‌ی آیینه گداز آمده‌ای
ای جهانی محو رویت، محو سیمای که‌ای؟
ای تماشاگاه عالم، در تماشای که‌ای؟
عالمی را روی دل در قبله‌ی ابروی توست
تو چنین حیران ابروی دلارای که‌ای؟
شمع و گل چون بلبل و پروانه شیدای تواند
ای بهار زندگی آخر تو شیدای که‌ای؟
چون دل عاشق نداری یک نفس یک‌جا قرار
سر به صحرا داده‌ی زلف چلیپای که‌ای؟
چشم می پوشی ز گلگشت خیابان بهشت
در کمین جلوه‌ی سرو دلارای که‌ای؟
نشکنی از چشمه‌ی کوثر خمار خویش را
از خمار آلودگان جام صهبای که‌ای؟

اینا باز به ما سوسو دادن

گفتم:«بدوم تا تو همه فاصله ها را»
تا زودتر از واقعه گویم گله ها را

چون آینه پیش تو نشستم که ببینی
در من اثر سخت ترین زلزله ها را

پر نقش تر از فرش دلم بافته ای نیست
از بس که گره زد به گره حوصله ها را

ما تلخیِ نَه گفتنمان را که چشیدیم
وقت است بنوشیم از این پس بله ها را

بگذار ببینیم بر این جغد نشسته
یک بار دگر پر زدن چلچله ها را

یک بار هم ای عشق من از عقل میندیش
بگذار که دل حل بکند مسئله ها را...

محمدعلی بهمنی

و ما ...

چو گلدانِ خالی ، لبِ پنجره
پر از خاطراتِ ترک خورده ایم

نامد گه آن آخر کز پرده برون آیی
آن روی بدان خوبی در پرده نهان تا کی؟

در آرزوی رویت ای آرزوی جانم
دل نوحه کنان تا چند؟ جان نعره‌زنان تا کی؟

بشکن به سر زلفت این بند گران از دل
بر پای دل مسکین این بند گران تا کی؟

دل بردن مشتاقان از غیرت خود تا چند؟
خون خوردن و خاموشی زین دلشدگان تا کی؟

ای پیر مناجاتی در میکده رو بنشین
درباز دو عالم را، این سود و زیان تا کی؟

اندر حرم معنی از کس نخرند دعوی
پس خرقه بر آتش نه زین مدعیان تا کی؟

گر طالب «دلداری» از کون و مکان بگذر
هست او ز مکان برتر از کون و مکان تا کی؟

گر عاشق دلداری ور سوخته ی یاری
بی نام و نشان می‌رو، زین نام و نشان تا کی؟

گفتی به امید تو بارت بکشم از جان
پس بارکش ار مردی این بانگ و فغان تا کی؟

«عطار» همی بیند کز بار غم عشقش
عمر ابدی یابد عمر گذران تا کی؟