یادم نرفته است که چشمان خسته ام
افتاده در نگاه تو بود و ندیدمت

یعنی ندیدم آمده باشی برای من
اما به چشم آمده ها می کشیدمت

گر من خدات میشدم ای نازنین من
این گونه با وقار نمی آفریدمت

حتی به جای این که بچینم تو را ز خاک
یک عمر عاشقانه فقط پروریدمت

دیوانه ام که با همه ی بی وفائیت
سی سال می نوشتمت و می شنیدمت

...

آری برای اینکه بدانی چه میکشم
هر روز می روم به مسیری که دیدمت

فرامرز عرب عامری

بیاکه بلبل مطبوع خاطر «حافظ»
به بوی گلبن وصل تو می‌سراید باز

سنگم
آرام آرام می نویسم
و خود را می تراشم
تا به شکل مجسمه ای در آیم

که تو بودایش کرده ای... !

سلام..............

صنما به خاک پایت، که به کنج بیت احزان
به ضرورتم نشیند، نه به اختیار بی‌تو

اگرم به سوی دوزخ، ببرند باز خوش خوش
بروم ولی به جنت، نکنم گذار بی‌تو

سر باغ و بوستانم، به چه دل بود نگارا
که به چشم من جهان شد، همه زرنگار بی‌تو

نفسی به بوی وصلت، زدنم بهست جانا
که چنین بماند عمری، من دلفگار بی‌تو

تو گمان مبر که سعدی، به تو برگزید یاری
به سرت که نیست او را، سر هیچ یار بی‌تو

دل دیوار

گل اندامي نمي بينم!
پرستويي نمي خواند!
دلم نازكتر از شيشه...
كسي اما نمي داند!
...
و شب در كوچه پنهانست
نه مهرويي ، نه مهتابي !
تصور مي كنم با خود ...
تو هم امشب نمي خوابي!
...
و سقف خانه هاي ما...
هميشه سرد و رنجورست!
و ماه ِ بر لب ِ بامم ...
هميشه از زمين دورست!
...
دو دست خسته ي خواهش
دل ما را نمي پايد ...
شراب و مطرب و ساقي
به كار ما نمي آيد ...
...
كه عهد بوسه و مِي نيست!
كسي مستي نمي جويد !
ز زلف يار و ابرويش ...
كسي ديگر نمي گويد !
...
دوباره گفتم و گفتم ...
شبم طي شد ، لبم خشكيد!
سه ساعت مانده تا فردا ...
و ديدار من و خورشيد !
...
دل ديوار اين خانه ...
اگر چه ظاهراً سنگ است!
ز بس ناليده ام هر شب...
براي خنده ام تنگ است!
...
______________
فریبا شش بلوکی - کتاب بهانه

آنجا که تویی، یک دل دیوانه نبینی
تا گرید و گریاند از آن گریه، تو را هم

اینجا که منم، عشق به سرحد کمال است
صبر است و سلوک است و سکوت است و رضا هم

آنجا که تویی باغی اگر هست، ندارد،
مرغی چو من آشفته و افسانه سرا هم

اینجا که منم جای تو خالی ست به هر جمع
غم سوخت دل جمله ی یاران و مرا هم

آنجا که تویی جمله سر شور و نشاطند
شهزاده و شه، باده به دستند و گدا هم

اینجا که منم بس که دورویی و دورنگیست
گریند به بدبختی خود، اهل ریا هم

رحیم معینی کرمانشاهی