خدانگهدار

جانا ز فراق تو اين محنت جان تا کی
دل در غم عشق تو رسوای جهان تا کی

چون جان و دلم خون شد در درد فراق تو
بر بوی وصال تو، دل بر سر جان تا کی

نامد گه آن آخر، کز پرده برون آيی
آن روی بدان خوبی، در پرده نهان تا کی

در آرزوی رويت، ای آرزوی جانم
دل نوحه‌کنان تا چند، جان نعره‌زنان تا کی **

بشکن به سر زلفت، اين بند گران از دل
بر پای دل مسکين، اين بند گران تا کی

دل بردن مشتاقان از غيرت خود تا چند
خون خوردن و خاموشی زين دلشدگان تا کی

ای پير مناجاتی در ميکده رو، بنشين
دربار دو عالم را اين سود و زيان تا کی **

اندر حرم معنی از کس نخرند دعوی
پس خرقه بر آتش نه، زين مدعيان تا کی

گر طالب دلداری از کون و مکان بگذر
هست او ز مکان برتر، از کون و مکان تا کی **

گر عاشق دلداری، ور سوخته ياری
بی نام و نشان ميرو، زين نام و نشان تا کی

گفتی به اميد تو، يارت بکشم از جان
پس يارکش ار مردی، اين بانگ و فغان تا کی **

عطار همی بيند کز بار غم عشقش
عمر ابدی يابد، عمر گذران تا کی **

به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم
برو ای طبیبم از سر که «دوا» نمی‌پذیرم

همه عمر با حریفان بنشستمی و خوبان
تو بخاستی و نقشت بنشست در «ضمیرم»

مده ای حکیم پندم که به کار درنبندم
که ز خویشتن گزیرست و ز «دوست» ناگزیرم

برو ای سپر ز پیشم که به جان رسید پیکان
بگذار تا ببینم که، که می‌زند به تیرم

نه نشاط دوستانم نه فراغ بوستانم
بروید ای رفیقان به سفر که من اسیرم

تو در آب اگر ببینی حرکات خویشتن را
به زبان خود بگویی که به حسن بی‌نظیرم

تو به خواب خوش بیاسای و به عیش و کامرانی
که نه من غنوده‌ام دوش و نه مردم از نفیرم

نه توانگران ببخشند فقیر ناتوان را
نظری کن ای توانگر که به دیدنت فقیرم

اگرم چو عود سوزی تن من فدای جانت
که خوش ست عیش مردم به روایح عبیرم

نه تو گفته‌ای که «سعدی» نبرد ز دست من جان
نه به خاک پای مردان چو تو می‌کشی نمیرم

سلام . . .

من حالت زاهد را با خلق نخواهم گفت
اين قصه اگر گويم با چنگ و رباب اولي

تا بي سر و پا باشد اوضاع فلک زين دست
در سر هوس ساقي در دست شراب اولي

از همچو تو دلداري دل برنکنم آري
چون تاب کشم باري زان زلف به تاب اولي

چون پير شدي حافظ از ميکده بيرون آي
رندي و هوسناکي در عهد شباب اولي

✔ سلام برشما ::: -( ندای عزیز )-

اشتب کردی الهه . راهش راست بود ولی راه راست نبود .

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از «کینه‌ها»
وآنگه «شراب عشق» را پیمانه شو پیمانه شو

باید که جمله «جان» شوی تا لایق جانان شوی
گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو...

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش