شبيه مردم يك سرزمين جنگ زده
به هر كجاي دلم يك قبيله چنگ زده

ببين چگونه گمت كرده ام قناري جان!
ميان اينهمه گنجشك هاي رنگ زده

ميان اينهمه ماهي ، ميان اينهمه ماه
خدا چه طرح تو را ساده و قشنگ زده

گناه شعر من و واژه هاي تنگم نيست
اگر كه گاهي در بين راه لنگ زده

شكسته تر شدم از آن زمان كه فهميدم
كسي به شيشه ي تنهايي تو سنگ زده

تكان دهنده تر از خودكشي ست گاه آنچه_
گذشت بر دل يك ساحل نهنگ زده...

نيمافرقه

✔ سلام برشما ::: -( شیدای عزیز )-

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم

ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت
که محب صادق آنست که پاکباز باشد

به کرشمه‌ی عنایت نگهی به سوی ما کن
که دعای دردمندان ز سر نیاز باشد

سخنی که نیست طاقت که ز خویشتن بپوشم
به کدام دوست گویم که محل راز باشد؟

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟
تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد!

نه چنین حساب کردم چو تو دوست می‌گرفتم
که ثنا و حمد گوییم و جفا و ناز باشد

دگرش چو باز بینی غم دل مگوی «سعدی»
که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد

قدمی که برگرفتی به وفا و عهد یاران
اگر از بلا بترسی قدم مجاز باشد

اشک و لبخند و تماشا کو؟
آن همه قول و غزل ها کو؟

باز امشب شب بارانی ست
از هوا سیل بلا ریزد

بر من و عشق غم آویزم
اشک از چشم خدا ریزد!

خیلی میخوامت آقا ...

یک شــب آتــش در نــِـیــِستانی فـتاد
سوخت چون عشقی که بر جانی فتاد

شـــعله تا سرگرمِ کارِ خــویش شـــد
هــر نی ای شـمعِ مزارِ خویــــش شد

نی به آتش گفت, کاین آشوب چیست
مر تورا زین سوختن مطلوب چیست

گــفت آتـــش بـی سـبـب ناَفـروختـــم
دعــویِ بــی معنــی ات را ســـــوختم

زان که میـگفتی نــِی ام با صد نـُمود
همــچنان در بنــدِ خـــود بودی که بود

بـا چـنین دعوی چــــرا ای کم عــیار
بــــرگ خود می ســـاختی هر نو بـهار

مــرد را دردی اگر باشد خوش است
درد بـــی دردی علاجش آتـــــش است

*مجذوب تبريزی*