هم هيزم سنگين سري دوزخياني/هم باغ سبك سايۀ فردوس بريني

خزان عمر مرا نوبهار باید و نیست
بهار عاطفه را برگ و بار باید و نیست

به جز دو دیده ی اختر فشان که من دارم
نشان ز اختر شب زنده دار باید و نیست

غزاله های غزل در کمند بی هنری است
دلی به داغ غزل داغدار باید و نیست

چراغ صاعقه، فانوس آفتاب شکست
شهاب بارقه در شام تار باید و نیست

نفیر زاغ و زغن، در چمن نباید و هست
صفیر مرغ غزل خوان، هزار باید و نیست

کبوتران سحر را نشان چه می جویی؟
که روزنی به شب انتظار باید و نیست

مرا به غربت آیینه ها چه می خوانی؟
که دل چو آینه ی بی غبار باید و نیست

به روزگار، که عمرم تباه گشت و هنوز
فراغ خاطری از روزگار باید و نیست

مشفق کاشانی

ما بی غمان مست دل از دست داده‌ایم
هم راز عشق و هم نفس جام باده‌ایم

بر ما بسی کمان ملامت کشیده‌اند
تا کار خود ز ابروی جانان گشاده‌ایم

ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده‌ای
ما آن شقایقیم که با داغ زاده‌ایم

پیر مغان ز توبه ی ما گر ملول شد
گو باده صاف کن که به عذر ایستاده‌ایم

کار از تو می‌رود مددی ای دلیل راه
کانصاف می‌دهیم و ز راه اوفتاده‌ایم

چون لاله می مبین و قدح در میان کار
این داغ بین که بر دل خونین نهاده‌ایم

گفتی که «حافظ» این همه رنگ و خیال چیست؟
نقش غلط مبین که همان لوح ساده‌ایم

تو زهری، زهر گرم سینه سوزی
تو شیرینی، که شور هستی از توست

شرابِ جام خورشیدی که جان را
نشاط از تو، غم از تو، مستی از توست

به آسانی، مرا از من ربودی
درون كوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سرگردانی ام سوخت
نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر!
که نیرنگ است و افسون است و جادوست»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که او زهر است، اما ... نوشداروست!

چه غم دارم که این زهر تب آلود
تنم را در جدایی می گدازد

از آن شادم که در هنگامه ی درد
غمی شیرین دلم را می نوازد

اگر مرگم به نامردی نگیرد:
مرا مهر تو در دل جاودانی ست

وگر عمرم به ناکامی سر آید
تو را دارم که مرگم زندگانی ست

فریدون مشیری

عاشقشم يني

علی بابا یه تبعیض بزارین دیگه!!!!! من الان به چی گیر بدم آخه؟

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم