آه اي صبا چون تو مدهوشم من

خود فراموشم من

خانه بردوشم من خانه بر دوش

من در پي اش کو به کو افتادم

دل به عشقش دادم

حلقه در گوشم من حلقه در گوش

گر در کويش برسي برسان اين پيام مرا

بي چراغ رويت من ندارم ديگر

تاب اين شب هاي سرد و خاموش

هرگز هرگز باور نکنم

عهد و پيمان ما شد فراموش

اي جان من غرق سوداي تو

بي تماشاي تو دل ندارد ذوق گفتگويي

بي جلوه ات آرزو بي حاصل

بي تو در باغ دل خود نرويد سرو آرزويي

شب ها مرغ لب بسته منم دل شکسته منم

تا سحر بيدارم سر به زانو دارم

بر نخيزد از من هاي و هويي

بي تو سير گل را چه کنم

گل ندارد بي تو رنگ و بويي

اي زده راه بر دلم نرگس نيم مست تو
رهزن دل شدي مرا روح روان کيستي

عطار از هواي خود سود و زيان ز دست داد
از پي وصل و هجر خود سود و زيان کيستي

آخر چه کردم من آزرده دل،بگو
وانگه مرا چو شمع بر آن آستان بسوز

با ما هم آشیان چو نخواهی شدن بیا
مشت پری که مانده درین آشیان بسوز

زندانسراست خانه ی ما بی جمال تو
باز آی و خانه ی من بی خانمان بسوز

یک ره بیا به کلبه ی اندوه ما،بیا
از بهر ما نه بهر رضای خدا بیا

اصفهان 1307

.

.

( دیوان-348/49 )

شبی که ماه مراد از افق شود طالع
بود که پرتو نوری به بام ما افتد

به بارگاه تو چون باد را نباشد بار
کی اتفاق مجال سلام ما افتد

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم
که قطره‌ای ز زلالش به کام ما افتد

خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز
کز این شکار فراوان به دام ما افتد

به ناامیدی از این در مرو بزن فالی
بود که قرعه دولت به نام ما افتد

ز خاک کوی تو هر گه که دم زند «حافظ»
نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

بین من و تو چیزی دیوار نخواهد شد
ور فاصله نیز اُفتَد بسیار نخواهد شد

با عشق، تنفس هم یک حادثه ی تازه ست
در قصه ی ما چیزی تکرار نخواهد شد

تا سقف و ستون باشد دست من و چتر تو
بر ما شبحی حتی آوار نخواهد شد

از دیده سفر کردن، آغاز ز دل رفتن
هر بار اگر می شد این بار نخواهد شد

شاید دلی از یک دل آزرده شود، اما
هرگز دلی از یک دل بیزار نخواهد شد

اول از آخر هم قبوله؟

سلام علی بابا