باز بـوی باورم خـــاکستری ست
واژه هـای دفتــرم خاکستری ست

پیش از ایــنها حـــال دیگر داشـتم
هرچه می گفتند بـــــاور داشــتم

مــا به رنگی ساده عادت داشتیم
ریشـــه در گنـــج قناعت داشتیم

پیرهـا زهــر هـلاهــل خـورده انــد
عشق ورزان مـهر باطل خـورده اند

باز هم بحث عقیل و مـرتضی ست
آهن تفتــیده ی مــولا کجــــا ست

نه فقط حرفی از آهن مانده است
شمع بیت المال روشن مانده است

با خــــودم گفتم تو عاشق نیستی
آگـــــه از سِــــرّ شقـــایق نیستی

غــرق در دریــا شدن کار تو نیست
شیعه ی مولا شدن کــار تو نیست

در صفوف ایســـــتاده بـر نمـــــاز
ابن ملجــــم هـــــا فـــراوانند بــاز

خواستم چیزی بگویم دیــــر شد
واژه هایم طعــمه ی تکفیــر شـد

قصه ی نـــاگفته بسیار است باز
دردهـــا خـروار خــروار است بـــاز

دستها را باز در شبـــهای ســـرد
هــــــا کنید ای کودکان دوره گـرد

مژدگــانی ای خیابان خوابـــــها
می رسد ته مانده ی بشقابها

سر به لاک خویش بردیم ای دریغ
نان به نرخ روز خوردیم ای دریــــغ

قصّـه هــای خوب رفت از یادهـا
بی خبر مـــاندیم از بـــنیادهــــا

صحبت از عدل و عدالت نابجاست
ســــود در بازار ابن الوقــتهاست

گفته ام من دردهـــا را بارهـــــا
خسته ام خسته از این تکرارها

ای کــه می آید صدای گــریه ات
نیمه شـــبها از پس دیوار هـــا

گــیر خواهد کــــرد روزی روزیت
در گلـــوی مــال مـردم خوارهـا

من بــه در گفتم ولیکن بشنوند
نکته هـــا را مـو به مو دیوارهــا

خلیل جوادی

♥ ▂ ▃ ▅ ▆ ▇ LIKE ▇ ▆ ▅ ▃ ▂ ♥

لایــــــــــــــــک

رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست
این دل زار نزار اشک بارانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست
ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت
تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقی ست با دیدار تو
چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین
تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهر تو را «حافظ» عجب در سر گرفت
آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع؟