بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود،
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود،

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو،
گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود،

جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند،
عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود

(دست خط زیبای استاد شهریار..شعر همای رحمت...)
یا حق.

هر دم از آیینه می پرسم ملول
چیستم دیگر به چشمت چیستم ؟
لیک در آینه می بینم که وای
سایه ای هم زانچه بودم و نیستم
همچو آن رقاصه هندو به ناز
پای میکوبم ولی بر گور خویش
وه که با صد حسرت این ویرانه را
روشنی بخشیده ام از نور خویش
ره نمیجویم بسوی شهر روز
بیگمان در قعر گوری خفته ام
گوهری دارم ولی آن را ز بیم
در دل مردابها بنهفته ام
می روم ، اما نمیپرسم ز خویش
ره کجا ... ؟ منزل کجا ...؟ مقصود چیست ؟
بوسه می بخشم ولی خود غافلم
کاین دل دیوانه را معبود کیست
او چو در من مرد نا گه هر چه بود
در نگاهم حالتی دیگر گرفت
گوییا شب با دو دست سرد خویش
روح بی تاب مرا در بر گرفت
آه ، آری ... این منم ، اما چه سود
او که در من بود دیگر نیست، نیست
می خروشم زیر لب دیوانه وار
او که در من بود آخر کیست، کیست ؟

نشدم راهي اين چشمه که سيراب شوم
تشنگی خاص‌ترين لذت دنياست رفيق!

بارها تا لب اين چشمه دويده است دلم
آبش اما فقط از دور گواراست رفيق!

اسم آن روز که ناميده‌ای اش روز وصال
در لغتنامه‌ی من «روز مباداست» رفيق!

«نيست در شهر نگاری که دل از ما ببرد»
بنشين شعر بخوان، دور جوان‌هاست رفيق!


سروده بانو انسیه سادات هاشمی

بدرود ....یا علی.