زندگی یعنی ریسک

خب معلومه نمیشی چون یـ ِ دخـمـل ِ خوبی

پیش از این کاین سقف سبز و طاق مینا برکشند
منظر چشم مرا ابروی جانان طاق بود

از دم صبح ازل تا آخر شام ابد
دوستی و مهر بر یک عهد و یک میثاق بود

سایه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد
ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود

حسن مه رویان مجلس گر چه دل می‌برد و دین
بحث ما در لطف طبع و خوبی اخلاق بود

بر در شاهم گدایی نکته‌ای در کار کرد
گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود

رشته تسبیح اگر بگسست معذورم بدار
دستم اندر دامن ساقی سیمین ساق بود

در شب قدر ار صبوحی کرده‌ام عیبم مکن
سرخوش آمد یار و جامی بر کنار طاق بود

شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد
دفتر نسرین و گل را زینت اوراق بود

آب و آبی با تو می جوشد
آسمان یا هر چه دریايی است

سبز و سوری با تو می روید
زمین یا هر چه زیبایی است


ارغنون و عشق با تو می ماند
لحن دل یا آنچه لیلایی است

مهر و مینو با تو می تابد
آنچه روشن آنچه رویایی است

ماه و مه پیچیده در هم
فرصتی مانده است-
- پشت راز سبز جنگل
فرصتی بی وهم
پای رفتن هست و شوق نورسی-
- با من -
- سمت و سویی تا سحرزایی است

چشم می چرخد تو را و باغ می چرخد

من می گویم

خیل شب بوهای شادابی که می چرخند و می جوشند و می رویند-
- می گویند:

«در چه چشمی»
«با چه آیینی»
«چنین آیینه آرایی است »

من نمی دانم تو را آن سان که باید گفت
من نمی گویم چنین یا آنچنان
یا چون چرایی چند

از تو گفتن -
- پای دل در گِل
بالهای شعر من در بند

من نمی گویم

خیل بارانهای بار آور که می بارند و می پویند و می جویند-
- می گویند:

«تا نفس باقی است»
«فرصت چشمت تماشایی است»

محمدرضا عبدالملكيان