رضااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا کجا بودددددددددددددددددددددددددددی دلم براااات تنگیده بوددددددددددددددددددددد

عافیت را خانه همچون سیم رُفت
زآنکه دست عقل زیر سنگ داشت

صبر بیرون تاخت از میدان عشق
در سر آمد زانکه میدان تنگ داشت

از جفا تا او چهار انگشت بود
از وفا تا عهد صد فرسنگ داشت

دل بماند از کاروان وصل او
زآنکه منزل دور و مرکب لنگ داشت

نالهٔ خاقانی از گردون گذشت
کَارغنون عشق تیز آهنگ داشت

حکايتي ز دهانت به گوش جـــان من آمد
دگـر نصيحت مردم حکايتست به گوشم

مگـــر تو روي بپوشي و فتنه بازنشاني
کـه من قرار ندارم که ديده از تو بپوشم

من رميده دل آن به کـــه در سماع نيايم
کـه گر به پاي درآيم به در برند به دوشم

بيا به صلحِ من امروز، در کــنار من امشب
که ديده خواب نکردست از انتظار تو دوشم

مــرا به هيچ بدادي و من هـنوز برآنم
کــه از وجود تو مويي به عالمي نفروشم

به زخم خورده حکايت کنم ز دست جراحت
که تندرست ملامت کــند چو من بخروشم

مرا مگوي که سعدي طريق عشق رها کن
سخن چه فايده گفـتن چو پند مي ننيوشم؟

به راه بـاديه رفتن به از نشستن بـاطل
وگــر مراد نيابم به قدر وسع بکوشم

سعدی

هر نگاهت ز ره شعبده یک پیک نظر
به دو اقلیم دل از سِحر روان ساخته است

جنبش گوشه ابروی تو در پهلوی غیر
پردلی را هدف تیر و کمان ساخته است

در مزاج تو اثر کرده هوائی و مرا
سرعت نبض گمانی که از آن ساخته است

نظرِ غیر که پاس نگهم می‌دارد
چهرهٔ راز مرا از تو نهان ساخته است

می‌توان ساختن از دیدهٔ غمازْ نهان
نیم نازی که اسیر تو بدان ساخته است

غیر اگر جرعه‌ای از پند ندادست تو را
سرت از صحبت یاران که گران ساخته است!

غم عشق تو که خو کرده به جان های عزیز
سخت با محتشم سوخته جان ساخته است !

محتشم کاشانی

گفتا هله مستانه بنما ره خمخانه
گفتم که برو طفلی خمار چه می‌جویی

گفتا ز چه بی‌هوشی بنمای چه می‌نوشی
گفتم برو ای مسکین هشدار چه می‌جویی

گفتا که چه گلزار است کز وی نرسد بویی
گفتم اگرت بو نیست گلزار چه می‌جویی

گفتا که وفاجویان خوابی است که می‌بینند
گفتم که خیال خواب بیدار چه می‌جویی

مولانا