ن طفل که چو پير ازين قافله درماند

وان پير که چون طفل به بانگ جرسي رفت

از پيش و پس قافله ي عمر ميدنيش

گه پيشروي پي شد و گه باز پسي رفت

ما همچو خسي بر سر درياي وجوديم

درياست چه سنجد که بر اين موج خسي رفت

رفتي و فراموش شدي از دل دنيا

چون ناله ي مرغي که ز ياد قفسي رفت

رفتي و غم آمد به سر جاي تو اي داد

بيدادگري آمد و فريادرسي رفت

اين عمر سبک سايه ي ما بسته به آهي ست

دودي ز سر شمع پريد و نفسي رفت
..
سایه عزیز..

هرچند
از جاده های شسته رفته
از این خیابان های قیر اندود
دیگر غباری برنخواهدخاست

هرچند با آفتاب رنگ و رو رفته
از روی این دریای سرب و دود
هرگز بخاری برنخواهد خاست

اما حتی سواد هر غباری نیز
در چشم من دیگر
معنای دیدار سواری نیست

این چشمها
از من دلیل تازه می خواهند!

قیصر امین پور...

ای جاااااااااااانم زهره جوووونم

یک دم دیدنت بس بود
تا ذهن دچار چنان مشغله ای شود
سختر از E=mc2
مشغله حل وجود تو
یک دم غفلتم کافی بود
تا انفجاری عظیم
آغازی باشد بر آفرینش تو
در آسمان وجود من

امیر کاروان

مرررسی

من برات موافق میزنم ....لای لای لالای لای

بهار میگذرد دادگسترا دریاب/ که رفت موسم و حافظ هنوز می نچشید/ ... !

باور کن
همه این سالها
به کس نگفته ام
آنچه در دلم گذشت
باور کن
این زخم
تازیانه تاریخ است
حوصله کن رفیق

حوصله کن ... !