باوشه رفیق

shikuzirokato

ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد
هر چه میل دل «دوست»
بپذیریم به جان

هر چه جز میل دل او
بسپاریم به باد

آه!
باز این دل سرگشته ی من
یاد آن قصه ی «شیرین» افتاد

«بیستون» بود و تمنای دو دوست
آزمون بود و تمنای دو عشق

در زمانی که چو کبک
خنده می زد «شیرین»
تیشه می زد «فرهاد»

نتوان گفت به جانبازی «فرهاد»، افسوس
نتوان کرد ز بی دردی «شیرین»، فریاد

کار شیرین به جهان شور بر انگیختن است!
عشق در جان کسی ریختن است

کار فرهاد بر آوردن میل دل دوست
خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن
خواه با کوه در آویختن است

رمز شیرینی این قصه کجاست؟

که نه تنها شیرین
بی نهایت زیباست

آن که آموخت به ما درس محبت می خواست
جان «چراغان» کنی از عشق کسی
به امیدش ببری رنج بسی

تب و تابی بودت هر نفسی
به وصالی برسی یا نرسی

فریدون مشیری

يه درختِ خشكُ و بي برگ ميون كوير داغ
توي ته مونده ذهنش نقش پر رنگ يه باغ
شاخه سبز خيالش سر به اسمون كشيد
بر و دوشش همه پر شد زِ اقاقي سپيد
زير سايه خيالي كم كمك چشماش رو بست
ديد دو تا كفتر چاهي روي شاخه هاش نشت
اولي گفت: اگه بارون باز بباره تو كوير
ديگه اما سر رسيده عمر اين درخت پير
دومي گفت: كه قديما يادمِ كوير نبود
جنگل و پرنده بود و گذر زلال رود
گفتن و از جا پريدن با يه دنيا خاطره
اون درخت اما هنوزم تو #كوير-باورِ

گفتم چقدر آشناست !

مرسی

یک روز شاعر می شوم با اینکه یک عمر است
نشنیده می گیرید از من شعرهایم را

بعد از من ای آنها که می نوشید سهمم را
خالی نگه دارید در میخانه جایم را

این شعرها گاهی مرا بد جور می خوانند
چونانکه من وقت پریشانی خدایم را

ای شعر دیگر داشتم می رفتم از شهرت
کاش این دم آخر نمی کردی هوایم را

مهرانه جندقی
.....

دور از وطن افتاده ای اما نمیدانی
حال غریبی را که در خاک وطن باشد

اینگونه که می سوزم از من هیچ می ماند
تا باز گردی چاره شاید ساختن باشد

روزی میایی کاش این در را که می کوبی
در من توان از زمین برخاستن باشد
...

وقتی نگاهم میکنی گم میکنم خود را
وقت غزل خواندن فقط گوشت به من باشد

مهرانه جندقی
.....