سلام

@رها

وای چه خشگل

چون تو نه در مقابلی، عکس تو پیش رو نهم
این هم از آب و آینه خواهش ماه کردن است

ای گل نازنین من، تا تو نگاه می کنی
لطف بهار عارفان، در تو نگاه کردن است

لوح خدانمایی و آینه ی تمام قد
بهتر از این چه تکیه بر، منصب و جاه کردن است؟

ماه عبادت است و من با لب روزه دار از این
قول و غزل نوشتنم، بیم گناه کردن است

لیک چراغ ذوق هم اینهمه کشته داشتن
چشمه به گل گرفتن و ماه به چاه کردن است

غفلت کائنات را جنبش سایه ها همه
سجده به کاخ کبریا، خواه نخواه کردن است

از غم خود بپرس کو با دل ما چه می کند؟
این هم اگر چه شکوه ی شحنه به شاه کردن است

عهد تو «سایه» و «صبا» گو بشکن که راه من
رو به حریم کعبه ی «لطف اله» کردن است

گاه به گاه پرسشی کن که زکات زندگی
پرسش حال دوستان گاه به گاه کردن است

بوسه ی تو به کام من، کوهنورد تشنه را
کوزه ی آب زندگی توشه ی راه کردن است

خود برسان به «شهریار» ای که در این محیط غم
بی تو نفس کشیدنم، عمر تباه کردن است

شهریار

بس دردناک بود جدایی میان ما
از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم
دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت
اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت
و آن عشق نازنین که میان من و تو بود
دردا که چون جوانی ما پایمال گشت
با آن همه نیاز که من داشتم به تو
پرهیز عاشقانه من ناگزیر بود
من بارها به سوی تو بازآمدم ولی
هر بار دیر بود
اینک من و تو ایم دو تنهای بی نصیب
هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش
سرگشته در کشاکش طوفان روزگار
گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش

ه.ا.سایه

و دیده ایم درخت ها

که سایه هاشان خواب

مسافرهای شیدا می بینند هنوز

از راه ها در صحراهای سوزان می گویم

که خنک می شوند از نفس شب فقط

تا ارواح برخیزند

پس بزنند آوار شن

و راه بیفتند به سمت دیدارگاه های بی نشان

از صحراها می گویم که نشانی خود را به باران های عابر ندارد

به آسمان هم

از مسافران

که صحراهایی عدنی را به خواب دیدند

از رمبوها که ویران شدند مثل برج دشمن در صحرا

که ما عبور کرده ایم انگار



منوچهر آتشی/ اتفاق آخر/ رؤیا در رؤیا