بقول جین وستر تو کتاب بابا لنگ دراز بعضی ها زندگی نمی کنند، مسابقه ی دو گذاشته اند، می خواهند به هدفی که در افق دور دست است برسند و در حالیکه نفسشان به شماره افتاده می دوند و زیبایی های اطراف خود را نمی بینند. آن وقت روزی می رسد که پیر و فرسوده هستند و دیگر رسیدن و نرسیدن به هدف برایشان بی تفاوت است.

بعد از اون هدفی که بهش رسیدم یه هدف بزرگتر پیدا میکنیم،شاید به خاطر همین روحیه سیری ناپذیریه که داریم!

مثلا تو این مورد مث حرف آفرینش مشخص نبودن هدفه! مث تک تک ماها، واقعا نمی دونیم هدفمون خداست یا بهشت ...

مهم مسیره و همسفر، مقصد یه بهونست !

اگه جور دیگه ای به موضوع نگاه کنیم هم چین بد هم نیست,چون اگه بخواییم در شادی رسیدن به هدفمون به خواب غفلت فرو بریم زندگی رو خودمون متوقف کردیم
البته شاید هم هدفمون اونقدر در دسترس بوده که رسیدن به اون شادی آفرین نشده