شدم از دوری‌ات مجنون و صحراگرد و بی‌خانه
به من از بس که عاقل بوده‌ام گفتند دیوانه

نسیم تازه‌ای لرزاند جان شمع غمگین را
چه رنجی می‌کشد از دیدن این رقص، پروانه

چه بغضی کرده‌ای؟ در سر چه داری ابر بارانی؟
تو هم دانی مگر فرهاد و شیرین نیست افسانه

لباس اهل دانش دارم و چیزی نمی‌دانم
امان از دست این تقلیدهای کورکورانه

کجا رفتند یارانی که روزی با خدا بودند
بخوان ای عشق با سوز، غزل‌های غریبانه

بي‌خيال از رنجِ فريادم ترد‌ّد مي‌کنند
باعث لبخندِ تلخِ رهگذرها مي‌شوم


با زبان لالِ خود حس مي‌کنم اين روزها
هم‌نشين و هم‌کلام ِ ‌کور و کرها مي‌شوم


هيچ‌کس ديگر کنارم نيست، مي‌ترسم از اين
اين‌که دارم مثل مفقود الاثرها مي‌شوم
...
عاقبت يک روز با طرزِ عجيب و تازه‌اي
مي‌کُشم خود را و سرفصلِ خبرها مي‌شوم

آیا کسی‌ گفته بود که

بهرنگ
می‌‌تواند

پلک به پلک

شانه‌ به شانه‌ ی اندوهت

تا خودِ خدا

پا برهنه‌ بیاید!؟
***
با این همه

بدجور حسودی‌ام می‌‌شود

کسی‌ که خطِ چشم‌هایت را نمی‌‌خواند

حتما یا کور است

یا آدم نیست....!!!

me30

وای چه قشنگ