موج دریا میزند شلاق برجانم

قایقم بشکسته تنهایم

ساحل آرام است

انتظاری نیست درساحل

هم رهان دررقص و شادی دردل جنگل

بی خبرازمن

مست در رویای فردای دروغین

میسرایند شعر دریاها برای هم

وای برمن

دردل دریا

موج میجوشد و شب درراه

میبرد هردم مرا اینجا ویا آنجا

شاید هم به ساحل ها

انتظارم

شاید ساحلی باشد

وچشمی انتظارمن

تنها نرو ، تنها نرو ، در پيش من حالا بيا
تنها در اين معنا نرو ، گر مي روي ، فردا بيا

دل خسته ام ، دل خسته ام ، آن مرغ پر بشكسته ام
گر شكل پيرم لحظه اي ، در قامت برنا بيا

پنهان مشو ، پنهان مشو ، پنهان ز جان خسته ام
بارم نگر، خوارم نگر، در چشم من پيدا بيا

جويم تو را ، پويم تو را ، اينگونه مي گويم تو را
نه مشرقم ، نه مغربم ، بر جان من اينجا بيا

فكرم تويي ، ذكرم تويي ، آن جمله بكرم تويي
بنگر تو عشق و مستي ام ، بر جان من شيدا بيا

من مست مستم روزها ، مي سوزم از ديروزها
بر سوزش اين سينه ام ، در شكل اين معنا بيا

من بودم و من مانده ام ، بي توچو آهن مانده ام
امّيد تنها مانده ام ،با شور خود برما بيا

همیشه باورم اینه نباشی بی تو می میرم
بمون کابوس تنهایی بره از ذهن درگیرم
دلم پابند چشماته امیدم توی حرفاته
آره دیونتم عمرم ، پناه من دو دستاته
تویی عمرم ، تویی جونم به آتیش تو می سوزم
نگاه خستمو ای گل به لبهای تو می دوزم
تویی درمون هر دردم بدون تو فراموشم
مثه شمعی که تو باده نباشی بی تو خاموشم
بهار زندگیم بی تو توی دستای پاییزه
تویی دار و ندار من وجودم از تو لبریزه

معبد چه روا میکده ی خویش نهادم

آیین پیاله خویشتن کیش نهادم

چون گل شده خودزائرومستقبل بلبل

مسجد به سرای طرب وعیش نهادم

ساقی بده آنچون که سلاحم توبدانی

زیر دم تیغ ساقیان ریش نهادم

این عالم مستی بکند جرات مابیش

رندانه دوصد جام لبش نیش نهادم

سرمست زبرچیدن بوسه زلب یار

پیوسته خماروطلب بیش نهادم

جانم به جنون آمدوجانان طلبیدش

گرجان زمنم خواست سرم پیش نهادم

منطق نبودازسرمستی به دگر روز

آن ره بنهم قصدکه آن دیش نهادم