ای بابا. طناز خانوم چرا اینطوری میگین. من فقط توضیح دادم. همین .... معذرت خواهی هم کردم.... بازم میگم ببخشید. آهای دوستان دنبالری من یه توضیح بیجا دادم و غلط کردم. کافی بووود.

دیگری اثری زان همه عشاق نمانده
زان می کده جز باده بشکسته نمانده
از یار به جز یاد در این سینه نمانده
عیار بدم آه که جز یاغی در مانده نمانده
زان گوشه آن میکده ام طالب شربم
افسوس کزآن باده می قطره نمانده
من باده ندارم نه پیاله نکشم سر
من طرح تو دیدم که برم هوش نمانده

در ميکده ام : چون من بسی اینجا هست
می حاضر و من نبرده ام سویش دست
باید امشب ببوسم این ساقی را
اکنون گویم که نیستم بیخود و مست
در ميکده ام
دگر کسی اینجا نیست
واندر جامم دگر نمی صهبا نیست
مجروحم و مستم و عسس می بردم
مردی ، مددی ، اهل دلی ، آيا نیست ؟

مرا میان تو بودن چه می شود بردار
مرا میان تو دیدن نمی شود بردار
نگاه خسته ی ماراندیده ایی ننویس
مرا میان نگاهت چه دیده اییبردار
میان آتش و دردم نه اينکه می بینی
مرا میان چه بودن چه میشود بردار
درون غصه و مرگم درون تنهایی
مرا میان چه دیدی تو دیدنم بردار
تمام می شوم امروز تمام مثل تمام
مرا میان تو بودن تو بودنمبردار

چند روزیست که از قافله ات جا ماندم
زین سبب دربه در و بی کس و تنها ماندم
نا امیدم من از اين صبح که از من دور است
من که عمریست که در اين شب یلدا ماندم
دشمن و دوست دراين ميکده قصدی دارند
من پی گمشده ای بودم و اينجا ماندم
یار یکبار نظر بر من بیچاره نکرد
من که عمری به غم اين دل شیدا ماندم
درد من در دل اين ميکده زندانی شد
بعد از آخر نظری کز رخ لیلا خواندم
تن من را در اين ميکده در خاک کنید
و بگویید که من چشم به فردا ماندم

من!!!
معرفت خدای خود می دانم
هر چند که گفت:
بدمست شدی،
بیرون ز اين ميکده شو!
اما،
درٍب اين خانه بمان و هرکس
هم رنگ تو بود
راه مده!
اين ميکده ی عیش کسانی باشد
ظرف دلشان وسعت دریای اطاعت باشد...
دلخور نشوید از من شیطان
که فقط،
بهر آن کس که خدا گفت
به داخل راه است
تا صبح ابد ميکده ی ما باز است
من معرفت خدای خود می دانم.

در ميکده ام : چون من بسی اينجا هست
می حاضر و من نبرده ام سویش دست
باید امشب ببوسم اين ساقی را
اکنون گویم که نیستم بیخود و مست
در ميکده ام
دگر کسی اينجا نیست
واندر جامم دگر نمی صهبا نیست
مجروحم و مستم و عسس می بردم
مردی ، مددی ، اهل دلی ، آیا نیست ؟

در ميکده عشق عشاق در برهوت عالمند
در جانگاه دل بسی خفته حضرت عالمند
گویی دراين ميکده ، آتش عشق سوختن است
در رقص ساز دلان مطرب جانان دل است
شرحه شرحه پیراهن گمگشته یار دل است
شیفته ناز شدن در ميکده عشق فاحش است
گر رسی به نقطه عطار مردن عشق نارس است
همی باید رسید تا دانی چیست ای گل نفس
گر بیندیشی چیست، در تابش بید عشق
خود مست شوی درنارستان عشق
رقص مطرب عشق درميکده جان ریختن است

منو با بوسه دعوت کن به آغوشی که رویامه...

که وقتی با منی تنها همین جای جهان جامه...

منو با بوسه دعوت کن به یک رویای طولانی...

به یک آرامش مطلق تو یک دریای طوفانی...

یه امشب کام دنیامو به کندوی عسل وا کن...

می خوام برگردم از دنیا تو رو به این بغل وا کن...

تو در من زندگی کردی تو این دریا رو می فهمی...

خودت درگیر طوفانی تو این دریا رو می فهمی...

دریامو به قلبم دادی تو بندت بودن یعنی آزادی...

دریامو به قلبم دادی تو بندت بودن یعنی آزادی...

بذار باور کنم هستی بذار برگردم از کابوس...

بذار پیدا کنم ماه و میون این همه فانوس...

بذار فردای دنیامو به دستای تو بسپارم...

واسه پروانگی کردن من این دستا رو کم دارم...

یه امشب کام دنیامو به کندوی عسل وا کن...

می خوام برگردم از دنیا تو رو به این من بغل وا کن...

تو در من زندگی کردی تو این دریا رو می فهمی...

خودت درگیر طوفانی تو این دریا رو می فهمی...

دریا رو به قلبم دادی تو بندت بودن یعنی آزادی...

دریا رو به قلبم دادی تو بندت بودن یعنی آزادی...