عاشق که می شوی، ظرف زیاد می شکنی ،گاهی خیره می شوی به نقطه ای نامعلوم
و لبخند میزنی بی قرار می شوی ، بیخودی چیزهایی را چک میکنی که لازم نیست
( فقط برای اینکه کاری انجام داده باشی)
زود دلتنگ می شوی ، حسود می شوی،شاید در مواردی طوری به عشقت خیره شوی که آن – از همه جا بی خبر – به خودش شک کند !
شاید احساس کنی مبهوتی یا شگفت زده!
همه ویژگیهای مثبت – او – را بزرگ میکنی و از ویژگیهای منفی اش با لبخند یاد میکنی!
رفتارهای او را طور دیگری قضاوت می کنی ،
و حتی اگر عقلت بگوید ( غیر ممکن ) است ، دلت میگوید ( ممکن ) است!

بچه پرو دیدگاهو نبند.

محمد حسین دوست داشتنی و عزیز من

مرسی عزیزم

....چی بگم.

ممنون

بگذار به هر کجای جهان می خواهد بر بخورد
من
از شعر بدم می آید
حس می کنم کرکسی بیشتر نیستم
وقتی
مضامین مرده را مزمزه می کنم
وقتی
برای گفتن یک دوستت دارم
هزار بار واژه بالا می آورم
بدم می آید
شاید به هیچ کجای جهان هم بر نخورد
ولی من بدم می آید
....
.....
......
.......
........
.........
و دیگر هیچ !!!!!!

خواهش می کنم

عالی مثل خودت