برای دل‌خوشیم استخاره می‌گیرم
اگر که خوب نیامد دوباره می‌گیرم

همیشه سفره‌ی گسترده‌ی نگاهت را
برای برکت شعر، استعاره می‌گیرم

برای آن که مبادا خطا کند چشمم
از آب و آینه حتی کناره می‌گیرم

شبی که ماه نباشد، سراغ چشم تو را
از آشنای قدیمش، ستاره می‌گیرم

اگر چه حرف دلت را شنیده‌ام، امّا
برای دل‌خوشیم استخاره می‌گیرم...........

صبح یک روز، من از پیش خودم خواهم رفت
بی‌خبر با دلِ درویش خودم خواهم رفت

می‌روم تا به می‌خانه کمی مست کنم
جرعه بالا بزنم آن چه نبایست کنم

بی‌خیال همه کس باشم و تنها باشم
دائم‌الخمرترین آدم دنیا باشم

آن قدر مست که اندوه جهانم برود
استکان روی لبم باشد و جانم برود

ساقیا! در بدنم نیست توان، جام بده
گور بابای غم هر دو جهان، جام بده

برود هر که دلش خواست شکایت بکند
شهر باید به من الکلی عادت بکند............

سلام...آره... من اصولا تنهایی میخندم...

khosh be halesh

منم که هر چه که خوبی ا‌ست بیش و کم کردم
اگر چه گاهی از اوقات هم ستم کردم

به پای دیگِ جهنم نشستم و شب و روز
از آتشی که به پا کرده بود کم کردم

به آبِ توبه، تمام بهشت را شستم
بهشت، جای خودم بود پس خودم کردم

همیشه هر چه دلم خواست هیچ‌وقت نشد
همیشه از لج او هر چه خواستم کردم

چنان تمام تنم را به تازیانه گرفت
که اعتراف به کارِ نکرده هم کردم

سلام! خسته نباشی فرشته‌ی مطرود
کنار من بِنِشین تازه چای دم کردم

استعاره های قشنگی داره