چرا؟
خوب برای اینکه گناهانمون بخشیده بشه..خنده ام میگیرد،تلخ تر از گریه،سرم را می اندازم پایین و میروم به سمت ساحل
چرا عزاداری می کنیم؟
برای اینکه تسلی ِ خاطری باشد برای حضرت زهرا؟..هنوز دارد حرف می زند که راهم را می گیرم و دور میشوم.چشم می دوزم به دریا،حرف های چند شب پیش استاد مطهری در گوشم می پیچد:«مگر حضرت زهرا س بچه هست که بعد از هزاروچهارصد سال هنوز هم به سر خود بزند و ما برویم به ایشان سر سلامتی بدهیم؟این حرف هاست که دین را خراب می کند.»
کنار ساحل قدم می زنم،کسی می آید از دور، از نور،می شنوم:«برای زنده ماندن مکتب حسینی،برای اینکه درس ها و عبرت های عاشورا بماند،برای اینکه شور امر به معروف و نهی از منکر در میان مردم پیدا شود،برای اینکه آن فریاد های حماسی حسین،لا اري الموت الا سعادة(مرگ را جز سعادت نمی بینم) برای همیشه زنده بماند»
احساس می کنم که می شود حرف هایش راشنید،کمی آرام می گیرم،منتظرم،اما او چیز دیگری نمی گوید!.. اما آیا این همه علت عزاداری ِ من است؟
صدای پای حاج آقا دولابی می آید،صدای پای آب:ماه محرم یکی از ماه های تکامل است،و محبت و عزاداری برای امام حسین (ع) انسانرا زود به مقصد"خدا" می رساند،کُلُنا سفن ُ النجاه و سفینة الحسین اسرع،همه ی ما کشتی ِ نجاتیم،اما کشتی ِ حسین سریع تر است1...
آرام می گیرم..
رو به دریا میروم تا دقایقی بعد سفر عشق را شروع کنم...
و سلام بر امام عشق!
1-مصباح الهدی،ص 301

آزادش کرده بودند که جانش را بردارد و هرکجا خواست برود.کوفه یا مدینه.غلام سیاه اما نرفت، ماند. این یکبار را خودش دلش می خواست غلامی کند.
خون از همه ی زخم هایش بیرون میریخت.آخرین نفس ها بود.تنش آرام آرام سرد می شد که صورتش ناگهانی گرم شد.به زحمت چشم باز کرد.گونه ی امام چسبیده بود به گونه ی سیاه او.بریده بریده گفت:«خوشبخت تر از من کسی هست؟» و چشم بست...
اسلم بن عمرو

باطری ِ ضبط صوت وقتی ضعیف میشه،نوارها زور می زننُ کلمات رُ خیلی سنگین ادامی کنن.انسان هم همین طوره،وقتی شارژ نباشه، قلدری می کنه و زور میگه!
روز عاشورا سپاهیان ِ یزید چرا اینقدر قلدری کردند و زور گفتند؟چون بر اثر ارتباط با خدا شارژ نشده بودند،اما اصحاب سیدالشهدااینگونه نبودند!
چقدر روز عاشورا روان حرف می زدند،اگه رجز هاشون ُ ببینید، می بینید که چقدر رسا و نرم و زیباست.چرا؟
چون شب مردان خدا روز جهان افروز است.
شب در حالی که لشکریان یزید داشتند شمشیر های خود را تیز می کردند،روایت داریم که اصحاب با وفای آن امام نازنین،یا در رکوع بودند یا در سجود، یا ایستاده و در نماز بودند، یا نشسته و قرآن می خواندند...
بین قائم وقاعد و راکد و ساجد

شمر یک موجود فضایی نبود،یکی دور از تصور.یکی با ی چهره ی کریه.
نه ، اتفاقا شمر در جنگ صفین کنار مولا علی شمشیر زد و زخم خورد،شمر حافظ قرآن بود.
شمر اگر مومن به حقانیت حسین(ع) نبود،اگر هیچ جا بر نمی گشت لحظه ایی که در قتلگاه صدای ناله ی حضرت زهرارُ شنید پشیمان میشد برمیگشت،حداقل لحظه ایی درنگ می کرد به حکم فطرت و وجدان حق طلبش.اما شمر شکی در حق بودن حسین نداشت.برای همین تا آخر خط رفت تا آخر ظلم.
و به قول شهید مطهری امام حسین رو یکبار در کربلا دشمنانش به شهادت رساندند و بارها و بارها دوستانش هدفش رو کشتند.کاری که هرشب خیلی از ما در مراسم عزاداری می کنیم.نمی دونم شاید اگر شهید مطهری امروز بود،به جای سه جلد حماسه ی حسینی، سی جلد می نوشت!
شعرای بی معنا با جدیدترین موسیقی های مبتذل پاپ محصول مداحی هایی که از مداحی فقط صدای قشنگش ُ دارن. جملات عربی رُ هم انقدر سطحی حفظ کردن که به صورت خیلی خنده آوری بعضی از کلماتش ُ جامیندازن و نمی فهمن چه آش شله قلمکاری میپزن!
به هر نمایش و حرفی برای داغ کردن مجلس متوسل میشن،حتی ابایی از سوء استفاده از اسم حضرت زهرا و امام زمان(عج) و... ندارن. و این یعنی قتل هدف امام حسین،یعنی لوث کردن بزرگترین قیام تاریخ.آیا این شمر بودن نیست؟!
نمی دونم شاید جهله،ولی تاکی جهل توی کارایی به این حساسی؟!آیا کسی نیست که بیدارشون کنه؟آیا مطهری و مطهریها نمیخوان این مصیبت رو فریاد بزنن؟