این بهار
با تمام شاتوت های نارسش مال تو
وقتی که هر صبح
تمام زیبایی ات را
با لبانی پر از حرفهای نگفته
روی پیشانیش فشار میدهی
و خیال مرا
با ته مانده های صبحانه ات دور میریزی.
اما همیشه آخراسفند
به تو فکر میکنم
و نبودنت را
در یک کافه بین راهی سیگار میکشم
و زل میزنم به پنجره شکسته اش
به امید قطاری که از حوالی تو شاتوت بیاورد

اما این روزها مطمئنم
تو حواست نیست
و یک نفر دارد
حکاکی های باستانی مرا
از روی تنت پاک میکند..

اما ترجیح میدم چیزی بهشون نگم

روزها پر و خالی می‌شوند
مثل فنجان‌های چای
در کافه‌های بعد از ظهر
اما
هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد
این‌که مثلا
تو ناگهان
در آن سوی میز نشسته باشی .
گاهی فنجانی
روی کاشی‌ها می‌افتد
حواس ما را پرت می‌کند

نه از اون پنجره شكسته هم خوشم اومد

سلام عـلـ[بابا]ــی عزیز....صبح بخیر

نگرانم
برای گلهای باغچه نگرانم
نگران روزی
که تو دوباره بخندی
زنبورها
پروانه ها
راهشان را گم کنند
و زمین
تعادلش را از دست بدهد

نخند زشت سياه

اما انتخاب بین این دوتا سخته خیلی