آره

دنیـــا کوچک تر از آن است

که گمشده ای را در آن یافته باشی ،

هیـــچ کس اینجا گم نمی شود !

آدم ها به همان خونسردی که آمده اند

چمدانشان را می بندند

و ناپدید می شوند !

یکی در مه

یکی در غبار

یکی در باران

یکی در باد

و بی رحم ترینشان در برف !

آنچه به جا می ماند

ردّپـــــایی ست

و خاطـره ای که هـر از گـاه پس می زند...

من از تو مي مردم

اما تو زندگاني من بودي

تو با من مي رفتي

تو در من مي خواندي

وقتي که من خيابانها را

بي هيچ مقصدي مي پيمودم

تو با من مي رفتي

تو در من مي خواندي

تو از ميان نارونها گنجشکهاي عاشق را

به صبح پنجره دعوت مي کردي

وقتي که شب مکرر مي شد

وقتي که شب تمام نمي شد

تو از ميان نارونها گنجشکهاي عاشق را

به صبح دعوت مي کردي

تو با چراغهايت مي امدي

وقتي که بچه ها مي رفتند

و خوشه هاي اقاقي مي خوابيدند

و من در اينه تنها مي ماندم

تو با چراغهايت مي امدي...

تو دستهايت را مي بخشيدي

تو چشمهايت را مي بخشيدي

تو مهربانيت را مي بخشيدي

تو زندگانيت را مي بخشيدي

وقتي که من گرسنه بودم

تو مثل نور سخي بودي

تو لاله ها را مي چيدي

و گيسوانم را مي پوشاندي

وقتي که گيسوان من از عرياني مي لرزيدند

تو گوش مي دادي

اما مرا نمي ديدي........

عصر بمدت #5 ساعت خوابیدم...
جبران همه بی خوابیام شد....

هرچند همه اینارو میدونستی و میدونی اما یجورایی میخوای به خودت دلداری و امید بدی!

آخه کلاتو که برداشتی اصلا مو زیرش نبود