جاده ی مبهم خاطرت تلخم را درین نیمه راه می نگرم و سکوت می کنم ‼


قطره های نقره ای اشک هایم را هنگام خشم لمسیده و سکوت می کنم ‼


مرغ خسته ی حسرت دستانم را در آغوش می گیرم و سکوت می کنم ‼


دلبستگی های فریبانه ی شهر را نظاره کرده و سکوت می کنم ‼


آن گاه که در قیل وقال مردم شهر گم می شوم ، سکوت می کنم ‼


ناز و کرشمه های کودکانه ام را به تاراج سیمرغ می گذارم و باز سکوت می کنم ‼


ستاره ی امید را در هاونگ لیلی کوبیدم و سکوت کردم


تا شاید از خرده هایش باغچه ای پر از مریم یاس را روی صفحه ی سپید چشمانم نقاشی کنم
در پایان نیز مطمئن باش نقش تو را با رنگ سکوت رنگ آمیزی می کنم...


باز سکوت می کنم....