nakesh zarar dareeeeeee

یک صندلی،دو،سه خط حرف و یک طناب

امشب تمام می شوم و می روم به خواب

خوابی که وسوسه اش مال سال ها -


پیش است و من نفسم بود توی آب


انگار غرق می شدم این سال ها و باز


یک ترس گنگ نقشه ی من را کمی خراب-

می کرد و من ولی از این که عاقبت


آسوده می شوم ! همه تردیدها حباب


می شد درون ذهنم و حالا ته خطم !!!

امشب به خاطر من ماه شو ! بتاب ...

تا مرگ را نه که تاریک ؛ بلکه رو-


شن تجربه کنم نه سرآغاز التهاب ...

خطی کشید رفتن تو روی ترس هام !

اصلاً چه خوب شد... نمی میرم از عذاب-

وجدان این که تو باشی که پشت سر

فردا به جا بماند و یک عمر اضطراب

آنجا...میان خاک ؛ مرا دق دهد که من

باعث شدم که زندگی تو شود خراب !!!

از بس که حرف های نگفته درونم است ؛

هر سطر زندگی ام حجم یک کتاب

دارد ؛ولی پس این شب نمانده جز

یک صندلی، جسدی سرد و یک طناب

خدایا توبه می کنم

از اینکه حسد کردم

از اینکه زیبائی قلم را برخ دیگران کشیدم

از اینکه مرگ را فراموش کردم

از اینکه منتظر ماندم تا دیگری ابتدا به من سلام کند

از اینکه ایمانم به بنده ات ، بیشتر از ایمان به تو بود

از اینکه حق والدینم را ادا نکردم

از اینکه در جای که لازم بود امر به معروف ونهی از منکر نکردم

از اینکه واجبی را به خاطر مستحبی رها کردم

از اینکه تعهد هائی که با خدای خویش بستم ، بشکستم

از اینکه ایثار نکردم

از اینکه درنمازم به چیزی جز به تو فکر کردم

از اینکه تعهد کردم مواظب اعمالم باشم ولی نشدم

از اینکه درسختی ها به جای تو به بنده ات رو آوردم

از اینکه از سر کینه برای کسی ، دعا یانفرین کردم

از اینکه غیبت کردم واز دیگران بد گفتم وخود را نیک جلوه دادم

از اینکه کارهایم را برای ریاست طلبی وشهرت انجام دادم

از اینکه درکارها تنها خود را محور قرار دادم نه خدا را

از اینکه چشمانم را از نگاههای فساد انگیز نپوشاندم

از اینکه سنجیده وحساب شده وبا فکر سخن نگفتم

از اینکه قول دادم ولی خلاف عمل کردم
خدا توبه میکنم ولی باز هم می دانم که توبه را می شکنم

چه شبهایی با رویای تو خوابیدم

نفهمیدی

چه شبهایی که اسم تو رو لبهام بود

نمیشنیدی

چه شبهایی که اشکامو به تنهایی نشون دادم



از عمق فاصله آروم واسه تو دست تکون دادم



چه شبهایی با شب گردی

شبو تا صبح می بردم

نبودی ماه جون می داد

نبودی بی تو میمردم

چه شبهایی دعا کردم یه کم

این فاصله کم شه



یه بار دیگه نگاه من تو رویاهات مجسم شه





توی این خونه یخ می بست تن سرد سکوت من



چه قدر جای تو خالی بود

چه شبهای بدی بودن



گذشتن عمرو بردن

حالا من موندم و حسرت



چه قدر بی رحمه این دنیا



به این تقدیر بد لعنت..........

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

و میان من و تو فاصله جا میگیرد

من در این دشت جنون تنهایم

من از این فاصله ها بیزارم

و در این گستره فاصله ها می میرم

من میان شب و روز

در تن خشک زمین

من میان صحرا

همه جا یکه و تنها

خسته از جور زمان

با تنی خورده به جان زخمی چند

میزنم بانگ که وااااااای

هستی ام رفته به باد

ضجه ام را که شنید؟

جای دل تنگ تر از مشت من است

نفسم می گیرد

می گشایم نفسی پنجره را
تا تمامیت تن خود را به هوا بسپارم