بُغضم شکست ..

اگر بگذارند

تو هم میتوانی بلند بالايی كنی.

آنقدر از خودت دور كرده اند كه وقتی

در آينه نگاه ميكنی نمی شناسی!

فراموشی آموختی، با دوز و كلك به سوز و گُداز افتادی،

و گرنه كه را مايه بود قَد علم كردن را پيشه كند

بيايد اينجا كنارت ريشه كند

و يادش نيايد كه با دُم شير بازی، بازَندگی می آورد!

از زندگی هم كه چيزی نمانده بی تو،

خوب ميدانی مُردگی چندی ست خانه را قُرق كرده سَرِ رفتن ندارد،

و من

كه فرزندی از بسيارهای تو ام

تاب آن ندارم بخوانمت ويران،

دوست داری چه صدايت كنم ايران!؟

باشه شما نگو ما که میبینیم . . .وااااااااااالا

میـشه یـک دلـخوشے کـوچک هـست
آخــر قـصه هــاے شـب هــاے بـیخـوابــے
همیشـه کـه نـبـاید خوش بـگذرد (!)
مـگر نــمے دانـے ؟
هـمیـن کـه دلـت را خوش کردهـ اے بـه یـک " فــردا " ...
همـیـن کـه خـواب ...
هـنـوز هـم گـاهے
زورش بـه دلـهرهـ هـایـت مے رسد
همـین کـه ...
گاهـــے .. بـهت زدهـ .. مـچ خودت را مے گیـرے
بـه وقـت یـک لبـخند
بـس نیست ؟
بـاور کن
همـیشه همــ امـید چیز عجیبـے نیست
همیـن هـاست که ...
دلمـ را خوش کردهـ امــ بـه روزهـایـے ...
کـه شایـد اگر "خوش " نـمے گذرد
امـا ...
دارد کـه مے گذرد ...

زیر باران...



چشمانم را بستم



و سر مست از دیدن لبخند تو



در کوچه های دلتنگی و انتظار پرسه میزدم و...



گوش می سپردم به آهنگی که



مینواخت سمفونی فاصله ها را



وچه تلخ ....



و چه زیبا....



دستانم را بی اختیار رو به آسمان بردم و ...



زیر لب دعا کردم



که نه باران بایستد و...



نه من به کوچه بن بست برسم

واقعا