گویی

زمين نيست

آسمان نيست

ماه نيست

خورشيد هم نيست

نه تو هستي

نه من!

تنها سكوت هست

و عطشِ باران

حسرت و جاده

چشمان ِ منتظر

و اين همه مسافر.

دست‌ها در هوا وامانده‌اند.

آخ نورا!

مي‌ترسم؛

از اين‌همه نبودن

اين‌همه تاريكي!

از اين‌كه دست‌هايم وابمانند.

كاش اين‌ها خواب باشد.

چشم كه بگشايم،

هم تو باشي، هم من!

كاش... !