مرسی آرمان

بلی کرجیا کُلاً با تعصبَن

به افتخــــــــــــــــــارش

سُر می خورم به گوشه ای از وحشت خودم تردید لحظه های مرا سر كشیده است از دست این گذشته ی سرشار ِ حادثه پشت تمام خاطره هایم خمیده است در كنج بی كسی ِ خودم دفن می شوم سیگار مثل هستی ِ من دود می شود من در هجوم فاصله از بین می روم وقتی كه جاده پشت تو مسدود می شود كز می كنم درون اتاقی كه سالهاست در اندوه م...

همه خستن اما بعضي از خستگي ها به اين راحتي ها هم از ثن و مغز ادم بيرون نميره

هیشکی حاضر نیست..