شبانه
در نيست
راه نيست
شب نيست
ماه نيست
نه روز و
نه آفتاب،
ما
بيرون زمان
ايستاده ايم
با دشنه ی تلخی
در گرده های مان.
هيچ کس
با هيچ کس
سخن نمی گويد.
که خاموشی
به هزار زبان
در سخن است.
در مردگان خويش
نظر می بنديم
با طرح خنده ئی،
و نوبت خود را انتظار می کشيم
بی هيچ
خنده ئی!

می خواهمت و نیستی

پرسه زنان دراین باغ

هوارا تازه می کنم با دم زدن در رنگ های یادت

رها از خاطره واژگانت .

حتی نامت شبحی ست پریده رنگ

که نفسی بامن نمی پاید

اگرچه باهرنفس آن را تازه می کنم

امشب تو را در رویاهایم باز می آفرینم

زنده تر از کلماتی که در دهانت میکارم

و پیش تر از تو شنیده بودم .

کیبورد هم تاب حرفاهای مرا نیاورد !

هنوز دستم روی حرف قلبت ایستاده ! !

مَکَرو و مَکَرَ الله !

دست بالای دست بسیار است !!!

می گویند همه از خاکند

تمام خاک های دنیا را سینه خیز میروم

شاید لحظه ای دوباره در آغوش تو باشم


همین ...

ای نخورده مَست,,,,
لحظه ی دیدار نزدیک است...

چرا؟

کی عزیزم!!!!