#زندگـــیِ-مـــن آرام می گـــــذشت. اتفــــــــاقی نمی افتـــاد..! تا این که #ســـــکوتی تمامِ وجودم را دگـــــــرگون کرد! بی صـــــــــدا #آفتــــابی شـــــــد.. و دســـــــــتِ مــــــــــــرا گرفت و به راهِ نوشتــــــــن کشید! آری #ســــــــــکوت! سکــــوتی کــــه مشـــــحونِ #تحمــــل-هاست .. #ســــــکوتی که از دُنیـــا بریـــده اســت! کــاش نبــــود.. اما وجــــودِ مــــن آن را شدیدتر می کــند. آی..! ای ســـــکوتی که بی رحــــمانه مـــرا #غرقِ-محـــبت می کنـــی! نمـــی خواهـــــم.. محـــبت نمـــی خواهــــم! آی صــــــــدای #آشنـــا!... بد آمــــدی..چــند روزی جـــرقه زدی رفتــــی. #تماشـــای-تـــو وقــت مـــی خواســـت گوشِ من پاســـــخی ندید #دلــــم مــــــی خواهد #صدایت را بشــــــــــنوم.. #همیــــــــن!
مثل #کویر به یک قطره #بــــاران نیز قانعــــم ، مثل #ساحل برای در آغوش گرفتن موجــهای دریا بــــی قرارم و مثل #خـــــــزان چشم به راه آمدن بهــــــــارم..........
دوستان .... به دلايلي مجبورم ديگه دنبالر نيام... البته هر از چندگاهي سر ميزنم ... خوبي بدي از ما ديدين حلال كنيد... شوخي بوده... قصد و غرضي نداشتم... به هر حال ... همگي خداحافظ