♥ تـنـــهــــاي اول ♥
" مخاطب خــاص " من، شما هستید ! چرا که من هرچـه برای " او " نوشتم ... خــواند و خندیــد و بــاور نکــرد !!! مخاطب های امروزی رو هر چی بیشتر "خاص" کنی "بی خاصیت تر" میشن!!!
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
نگـــــــران نباش "حــــال مـــن خـــــــوب اســت " بــزرگ شـــده ام ... دیگر آنقـــدر کــوچک نیستـم که در دلــتنگی هــایم گم شــــوم ...! آمـوختــه ام که این فـــاصــله ی کوتـــاه بین لبخند و اشک نامش " زندگیست" آمــوختــه ام که دیگــر دلم برای " نبــودنـت " تنگ نشـود راســــــتی دروغ گـفتن را نیـز خــــوب یاد گـــرفتــه ام!..." "حــــال مـــن خـــــــوب اســت" خــــــوبِ خــــوب ...
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
کـسـی کــه تــو حـرفـاش زیـاد میـگه بـــیـــخـــیـــال بـیـشتـر از هـمـه فــکـر و خــیـال داره ... فـقـط دیـگــه حــال و حــوصـله بــحـث و صـحـبت نـداره!
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
ايـن روزهـا چـه قـدر دلـم هـواي آن روزهـا را کـرده !...
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
چـه خـوب مـی شد تـو هـمـيـن روزا ... خـدا مـيومـد و بــوسـم مـی كـرد و بـعـد مـی گـفـت : ايــن چـنـد وقـت داشتـم بــاهـات شوخـی مـی كــردم ... بـبـيـنـم جـنبـشو داری يــا نــه ...
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
وقتــی کــه نیـسـتـی شــک دارم کــه بـیـایـی وقتــی هــم کــه مـی آیــی مـطـمـئن نـیسـتـم کــه مـیـمانـی وقتــی هــم کــه مـیـروی نـمیـدانـم کــه بــاز مـی گردی یـا نــه… ایــن دو دلــی ها ، دو راهــی ها ، دوگانگــی ها ، مرا خواهد کشت ... بیـــــــــــا … و یا یک بار برای همیشه... نیـــــــــــا !...
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
گاه میتوان برای دوست چند سطر ســکـــوتــــــــ به یادگار گذاشت تا در خلوت خود هر طور که میخواهد آن را معنا کند!!!
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
کودکی که میداند دستان پینه بسته ی پدرش، ادامه ی تحصیل خواهرش و گریه مادرش از بی پولی ست، در مدرسه چطور بنویسد علم بهتر است یا ثروت؟!
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
گورستان با سکوتش میگوید سخت نگیر زندگی ارزش یک ثانیه اندوه را ندارد...
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
این روزها سرعت تکثیر نامردها، از باکتری ها بیشتر شده.!!!
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
شهر پر است از خاطره های با تو بودن... باران که مے بارد، همه چیز تازه مے شود... و من به زخم کهنهء نیمکتے فکر مےکنم که بر تنش حک شده بود: "آمدم... نبودی"
♥ تـنـــهــــاي اول ♥
هستند کسانی که از شدت دلتنگی به کُما رفته اند حرف می زنند... راه می روند... نفس می کشند... اما چیزی حس نمی کنند!
بازدید
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
3 
