حافظ
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند بخارا را


صائب تبریزی


اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را
هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد
نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را


شهریار


اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم تمام روح اجزا را
هر آنکس که چیز می بخشد بسان مرد می بخشد
نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را
سر و دست و پا را به خاک گور می بخشند
نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را


فاطمه دریایی



اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
خوشا بر حال خوشبختش، بدست آورد دنیا را
نه جان و روح می بخشم نه املاک بخارا را
مگر بنگاه املاکم؟چه معنی دارد این کارا؟
و خال هندویش دیگر ندارد ارزشی اصلأ
که با جراحی صورت عمل کردند خال ها را
نه حافظ داد املاکی، نه صائب دست و پا ها را
فقط می خواستند این ها، بگیرند وقت ما ها را.....؟؟؟





کامران سعادتمند



اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را


نه او را دست و پا بخشم نه شهری چون بخارا را


همان دل بردنش کافی، که من را بیدلم کرده

نمیخواهم چوطوطی من، بگویم آن غزلها را


غزل از حافظ و صائب و یا دریایی بی ذوق

و یا آن شهریار ترک که بخشد روح اجزا را

میان دلبر و دلدار نباشد حرفِ بخشیدن

اگر دلداده میباشید مگویید این سخنها را

شکسته عشقم زن ذلیلم مخوان
زان روز که شنیدم جیغ زایمان
دل آتش گرفت از این ......داد جان
بگفتم چه باید کرد با این ظریف ؟
شدم یاوری من صدیق
به روز و شب ولحظه ها
توانت بس ضعیف
که آن بچه میوه دل بود
ترو خشک آن لذت جان بود
چو عاشق شدم ، مادرم شد ، ام عشق
و آن دامن که رفویش می کنم
سپس با علاقه اتویش می کنم
حجاب شرف ، غیرت مردانگیست
از یاوری که می کنم در مطبخت
چه گویم از ان ضعف پیکرت
کدام مردیم ؟
مردان عهد عتیق
زنده بگورت کردند ای رفیق
گرت با علاقه با علاقه صدایت می کنم
عشق من
تو هم خرده مگیر بر من
عشق من
خداوند بداد از بهر هم نعمتی
مرا زور بازو
ترا حکمتی
چو جوشند به هم مایه شادی اند
ای ارام دل و ای شادیت جان فشان
ورنه من همان مرد کوه پیکرم
به مشتی دمار از روزگارت بر کنم
بیا با لحنی ظریف نغمه ای خوش بخوان
ذلیلم مخوان
رخنه کن در جان وجود