در آن کرانه که همواره یک نــفــر آنـجــاست
که در پذیرش مــهــمـان هـمیشه آمـاده ست

در آن کـرانه کــه خـورشــید پـیش یک گــنـبد
بــدون رنــگ ز بـــازار حـسـن افــتـاده سـت

ســؤال مـی کنــد از خـــود هــنـوز آهـویــی
که بــیـن دام و نــگــاهــت کـــدام صــیــاد اسـت

دلــم که دسـت خــودم نــیــست این دل غمگین
همان دلی است که جامانده در گهرشاد اســت

بدون فـــن غـــزل بــی کـنایه می گــویم
دلم برای تــو تــنــگ اسـت ، شـعر من سـاده ست