چه کسی می پرسید
خانه ی دوست زمانی به پس کوچه ی تنهایی بود با دری باز،
و یک پنجره ی رو به خدا
باغچه ای داشت پر از اطلسی همدردی
بوی عطر دل پاک، همه جا حس می شد
تک درخت ته باغ،
پُر ز برگ دلِ خوش که به آهنگ نسیم سحری می رقصید
ولی امروز دگر خانه تهی ست
قفل نفرت بدرش بسته کسی
در پس پنجره اش پرده ی رخوت پیداست
بوی حسرت ز در و پیکر خانه جاری ست
خانه متروک شده از نم بیرحمی ها
تک درخت ته باغ،
شده مسموم ز هوای نفرت ...
دیر زمانیست که در این خانه کسی ننهادست قدم با دل باز
خانه دوست کجاست؟

کم کم یاد میگرفتن راست بگن

مچکرم من از این کادوااا نخواستم

خب سری هستش نباید همه بدونن