وحید اونوخ تو درس بخونی کی مشکلات پارکو رصد کنه؟

یکي از کاربردهاي گرامافون و صفحه، تبليغات منفي بود که خان هاي محلي عليه يکديگر انجام مي دادند. خان هر محل براي خراب کردن حريف خود که خان محله ديگر بود، عده اي خواننده و نوازنده را جمع مي کرد و به مرکز توليد و ضبط صفحه مي فرستاد تا ترانه هايي را که براي بدنامي حريف ساخته اند روي صفحه ضبط کنند و آن گاه ارباب با نفوذ، اين صفحه ها را رايگان در اختيار قهوه خانه ها قرار مي داد تا همگان اين ترانه ها را بشنوند. پيداست که خان محله ديگر که عليه او اين ترانه ها را اجرا مي کردند نيز به مقابله به مثل مي پرداخت. خلاصه اين کار بر اثر مداومت به مثل تبديل شد و وقتي کسي پشت سر ديگري مطلبي بگويد و احياناً راز پنهانش را فاش کند، در عرف به اين عمل او «صفحه گذاشتن» مي گويند.

زماني که رسانه هايي مثل #راديو-تلفن-و-تلگراف وجود نداشت اخبار در محله ها با بوق به گوش مردم مي رسيد موارد استفاده از بوق زياد بود ساعات باز شدن حمام به کار افتادن آسياب ها حتي فوت افراد با اين وسيله ابلاغ مي شد. اما بعدها که ديگر حمام ها از حالت نوبتي بيرون آمد و ديگر نيازي به رعايت ساعت و نوبت نبود و آسياب ها نيز تبديل به کارخانجات گندم‌کوبي شد و اختراع رسانه هاي امروزي باعث از بين رفتن اين کاربرد بوق شد فقط ضرب المثل آن باقي ماند طوري که امروز هر چيز قديمي را به عهد بوق نسبت مي دهند و مي گويند فلان چيز مال (عهد بوق) است.

مجبورشدم به هر كسى روبزنم

در محضرهرغريبه زانو بزنم

تحقيرشدم چونكه فراموشم شد

يك سربه شما ضامن آهوبزنم...