سلام

در گذشته که افراد معمولاً بي سواد بودند، پاي نامه ها را مُهر مي زدند. نوع مهر طبقه اجتماعي افراد را مشخص مي کرد. آدم هاي متشخص و ارباب منش و کدخدا از مهرهاي با ارزش مثلاً از سنگ هاي قيمتي استفاده مي کردند که روي آن ها خط خوشي حکاکي شده بود. اما طبقات پايين جامعه که سرشناس نبودند فقط به کندن اسم خود بر مُهر برنجي اکتفا مي کردند. بعضي هم که فقير بودند اسم خود را روي کشک مي کندند و به کار مي بردند. اين مهر چون از نظر کيفيت جنس و خط نامرغوب بود به مهر کشکي معروف بود و هنگامي که مي خواستند از بي اهميتي نامه و سرشناس نبودن صاحب آن ياد کنند، مي گفتند: مُهر کشکي است و کم کم اين جمله تبديل به مثَل شد و امروزه به هر چيز غير معتبري کشکي مي گويند و همچنين اگر کسي حرف بي اعتباري بزند مي گويند فلاني (کشکي حرف مي زند)