به به وحیدخان اینورا

بیشتر منظورم...سختی و مشقت و.. تو زندگی... هست...همچنین دختر و پسر تو خانواده
اون که میگی حرفه ای و... هستن درست ولی منظورم اون که میگی نیست

چه فکر می کنی؟
که بادبان شکسته زورق ب گل نشسته ای ست زندگی /؟
در این خراب ریخته که رنگ عافیت ازاو گریخته
به بن رسیده راه بسته ای است زندگی /؟
چه سهم ناک بود سیل حادثه که همچو اژدها دهان گشود
زمین و آسمان ز هم گسیخت ستاره خوشه خوشه ریخت
و آفتاب درکبود درههای آب غرق شد هوا بد است تو با کدام باد می روی؟
چه ابر تیره ای گرفته سینه تو را که با هزار سال بارش شبانه روز هم دل تو وا نمی شود
تو از هزاره های دور آمدی در این درازنای خون فشان به هر قدم نشان نقش پای توست
در این درشتناک دیولاخ ز هر طرف طنین گامهای رهگشای توست بلند
و پست این گشاده دامگاه ننگ و نام به خون نوشته نامه وفای توست
به گوش بیستون هنوز صدئای تیشه های توست
چه تازیانه ها که با تن تو تاب عشق آزمود
چه دارها که از تو گذشت سربلند زهی سکوه فامت بلند عشق که استوار ماند
در هجوم هر گزند نگاه من هنوز آن بلنددور آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور کهربای آرزوست سپیده
ای که جان آدمی هماره در هوای اوست
به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن سزد اگر هزار بار بیفتی از نشیب راه و باز رو نهی بدان فراز چه فکر می کنی ؟
جهان چو آبگینه شکسته ای است که سرو راست هم در او شکسته می نمایدت
جنان نشسته کوه درکمین درههای این غروب تنگ زمان بی کرانه را
تو با شمار گام عمر ما مسنج به پای او دمی ست این درنگ درد و رنج به سان رود که در نشیب دره سر به سنگ می زند رونده باش امید هیچ معجزی ز مرده نیست زنده باش
/ه الفـــــ س/

خانه خالی تنهایی

مثل آینه بی تصویر

در شب تنگ شکیبایی

عکسی آویخته بر دیوار

مثل یادی سبز

مانده در ذهن

شب پاییز

دختری

گردن افراشته با بارش گیسوی بلند

پسری

در نگاهش غم خاموش پدر

و زنی رعنا اما دور

در شب تنگ شکیبایی مردی تنها

مثل آینه بی تصویر

خالی خانه تنهایی

سایه ی خاموش

در شب آینه می گرید

آه هرگز صد عکس

پر نخواهد کرد

جای یک زمزمه ساکت پا را بر فرش

این که همراه تو می گرید آیینه است

/ تو همین چهره تنهایی . . . /

پــــــــویـــــــا بـــــــــیاتـــــــــــی