کاش چون پاییز بودم .... !

کاش چون پاییز بودم .... کاش چون پاییز بودم ,

کاش چون پاییز ,خاموش و ملال انگیز بودم.


برگ های آرزوهایم , یکایک زرد می شد,

آفتاب دیدگانم , سرد می شد,

آسمان سینه ام ,پردرد می شد,

ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد,

اشک هایم همچو باران ,

دامنم را رنگ می زد.


وه .............. چه زیبا بود ,اگر پاییز بودم,

وحشی و پرشور و رنگ آمیز بودم ,

شاعری در چشم من می خواند .... شعری آسمانی,

در کنارم قلب عاشق شعله می زد,

در شرار آتش دردی نهانی.

نغمه من...

همچو آوار نسیم پر شکسته ,

عطر غم می ریخت بر دل های خسته.


پیش رویم:

چهره تلخ زمستان جوانی


پشت سر:

آشوب تابستان عشقی ناگهانی.


سینه ام :

منزلگه اندوه و درد و بدگمانی.


کاش چون پاییز بودم..... کاش چون پاییز بودم.