آیا می دانستید که گاهی به هم می رسیم و می گوییم 120 سال زنده باشی یعنی چه و از کجا آمده؟ برای چه نمی گوییم 150 یا 100 سال یا .............

در ایران قدیم، سال کبیسه را به این صورت محاسبه می کردند که به جای اینکه
هر 4 سال یک روز اضافه کنند و آن سال را سال کبیسه بنامند (حتما خوانندگان
گروه سها می دانند که تقویم فعلی که بنام تقویم جلالی نامیده می شوند حاصل
زحمات خیام و سایر دانشمندان قرن پنجم هجری است) هر 120 سال یک ماه را جشن
می گرفتند و کل ایران این جشن برپا بود و برای این که بعضی ها ممکن بود یک
بار این جشن را ببینند و عمرشان جواب نمی داد تا این جشن ها را دوباره
ببینند (و بعضی ها هم این جشن را نمی دیدند) به همین دلیل دیدن این جشن را
به عنوان بزرگترین آرزو برای یکدیگر خواستار بودند و هر کسی برای طرف مقابل
آرزو می کرد تا آنقدر زنده باشی که این جشن باشکوه را ببینی و این به صورت
یک تعارف و سنتی بی نهایت زیبا درآمد که وقتی به هم می رسیدند بگویند 120
سال زنده باشی..................