بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم/ همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم/ شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم/ شدم آن عاشق ديوانه كه بودم/ در نهانخانه ی جانم گل ياد تو درخشيد/ باغ صد خاطره خنديد عطر صد خاطره پيچيد/ يادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتيم/ پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم/ ساعتی بر لب آن جوی نشستيم/ تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت/ من همه محو تماشای نگاهت/ آسمان صاف و شب آرام/ بخت خندان و زمان رام/ خوشه ماه فرو ريخته در آب/ شاخه ها دست برآورده به مهتاب/ شب و صحرا و گل و سنگ/ همه دل داده به آواز شباهنگ/ يادم آيد : تو به من گفتی : از اين عشق حذر كن!/ لحظه ای چند بر اين آب نظر كن/ آب ، آئينه عشق گذران است/ تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است/ باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!/ تا فراموش كنی، چندی از اين شهر سفر كن!/ با تو گفتم :‌ "حذر از عشق؟ ندانم!/ سفر از پيش تو؟‌ هرگز نتوانم!/ روز اول كه دل من به تمنای تو پر زد/ چون كبوتر لب بام تو نشستم،/ تو به من سنگ زدی من نه رميدم، نه گسستم"/ باز گفتم كه: " تو صيادی و من آهوی دشتم/