بیا رفیق! مرا ببر به دشت امن پشت سر،مرا ببر کنار تخته ی سیاه، کلاس درس باغچه، بیا رفیق به من بگو چرا صدای پای آب را کسی صدا نمی زند؟ چرا فروغ روزهای خوب سکوت این شب سیاه را به هم نمی زند؟ بیا رفیق! مرا ببر به ذوق چاله های آب، به بادبادکی که بی هوا پرید، به عشق های پر حرارت کتاب ،مرا ببر به چشم باز پنجره، به خنده های بی دلیل-ناب، بیا رفیق! بگو چرا جواب دست پاک وبی ریا، دشنه ای به دست دوست می شود و اعتماد من به ارتفاع دست های او سقوط می کند! بیا رفیق! مرا ببر به خانه ی دلت-که دنج بود وپر صفا در انتهای کوچه ی خدا و زخمه ای بزن به ساز کوک بی صدا......