شب ها صبح نشده بیدار می شوم...

صبح ها به شب نمی رسند که خوابم می برد...
بی تقویم ترین آدمـــــــم...
مردم را که آینه می کنم خودم نمی شود...

شنبه هایم:
شکل گرفته روی دیوار
چسبیده به مقدمه
کتاب می خواند...

یکشنبه هایم:
بازی در آورده
لنگم را پرت می کند برای دوشنبه...

دوشنبه:
هایم را نشسته گوشه اتاق
سیگار می کشد...
به فرش دروغ می گوید...
به خودش دروغ می گوید...

سه شنبه هایم:
حالا همیشه عزادار است...
یاسین گرفته به دست
و در انتظار پنجره ای که زیر پایش باز شود...
سه شنبه هایم زرد می پوشد وقتی خورشید نیست...

چهارشنبه هایم:
لج کرده
رفته زیر پتو
با کسی حرف نمی زند...
در را به روی خودش بسته...
در را به روی خدایش بسته...
چهار شنبه هایم نگرانی مادر است با بشقاب غذا پشت در...

پنج شنبه هایم:
شعر است...
استکان قهوه است...
پنج شنبه هایم به انتظار جمعه ی منتظری نیست که ادامه بدهد...
باز هم خودم نشدم...