دیشب یکی از دوستان بهم یه مطلب جالب توی قرآن رو نشون داد. سوره "الصافات" آیه 103 تا 107. البته اصل مطلب خود آیه 107 هست که وقتی به معنیش پی بردم اشکم در اومد. (دیدگاه)

فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ --> پس وقتى هر دو تن دردادند [و همديگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پيشانى بر خاك افكند ﴿103﴾

وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ --> او را ندا داديم كه اى ابراهيم ﴿104﴾

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ --> رؤيا[ى خود] را حقيقت بخشيدى ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‏دهيم (105)

إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْبَلَاء الْمُبِينُ --> راستى كه اين همان آزمايش آشكار بود (106)

وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ --> و او را در ازاى قربانى بزرگى باز رهانيديم (107)

توی آیه 107 وقتی میگه در ازای قربانی بزرگی رهانیدیم، یعنی منظور خدا اینه که یه گوسفتند از حضرت اسماعیل (ع) بالاتره ؟

این قربانی بزرگ "امام حسین (ع)" هست . . .