از من دلگیر نباش ... !

از من دلگیر نباش.
صدای آبشار و غروب‌های قرمز تفاوتی ندارد.
من آن زورق طوفان دیده‌ای که تو می‌خواهی نیستم،
من نمی‌توانم پروانه‌ی خشک شده‌ای روی دیوار راهروی خانه‌ی شکلاتی‌ات باشم.
من نمی‌خواهم برای دیدن تو سنگریزه به پنجره‌ات بزنم.
تو چرا باور نمی‌کنی هم‌قدمی با تو در بین طاق‌های نیلوفر ِ خیس برای من خوش‌شانسی نمی‌آورد؟
حتی اگر وزق‌ها زیبایی پروانه‌ها را ستایش کنند.
مرا از آیین خواب‌های شیشه‌ای، مطرود کن.
گرچه سخت است اما ...
به فریاد کلاغ‌های باغ همسایه‌ام
در عصرهای برفی و تاریک،
مؤمنم.

از من دلگیر نباش ... !